เมื่อเห็นอีอีและสือเจิ้งมีสีหน้าแดงเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ และลมหายใจค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ
เจี่ยงมี่โหรวก็แน่ใจว่าตนเองไม่ได้มองผิด หลี่หย่วนเต้าช่วยชีวิตคนที่ก้าวเข้าสู่ประตูผีไว้ได้จริง ๆ!
ตอนนี้นางตื่นเต้นจนคุมตัวเองไม่อยู่
ถึงขั้นหลุดปากพูดว่าจะตอบแทนด้วยการเป็นภรรยา!
"เรื่องเป็นภรรยาช่างมันเถอะ!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้าพูดว่า: "ฉันไม่ได้สนใจเจ้า!"
"เดี๋ยวพอพวกเขาฟื้นแล้ว พวกเจ้าก็รีบออกไป ฉันยังมีธุระสำคัญต้องทำ!"
ใบหน้างามของเจี่ยงมี่โหรวแดงระเรื่อขึ้นทันที ก้มหน้าด้วยความขวยเขินยิ่ง: "ข้า… ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น…"
นางแทบไม่เชื่อว่าตนเองเพิ่งพูดคำที่น่าอายเช่นนั้นออกไป
บอกได้แค่ว่าตื่นเต้นมากเกินไป!
เพราะไม่ว่าจะเป็นอีอีหรือสือเจิ้ง ต่างก็เติบโตมาด้วยกัน คอยปกป้องความปลอดภัยของนางตลอดมา
ความผูกพันของทั้งสามคน ไม่ใช่แค่พี่น้อง แต่เหนือยิ่งกว่าพี่น้องเสียอีก!
เพียงสองนาทีต่อมา
ท่ามกลางความหวาดระแวงและความกังวลของเจี่ยงมี่โหรว อีอีและสือเจิ้งก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
พวกเขาฟื้นขึ้นมา มองสถานการณ์รอบ ๆ ด้วยความงุนงง
เมื่อเห็นเจี่ยงมี่โหรวชัด ๆ ทั้งสองก็เบิกตากว้าง
"มี่โหรว ทำไมเจ้ายังอยู่ที่นี่?"
"รีบหนีไป! พวกนั้นจากสำนักยุทธอินทรีอสุนีกำลังตามมา!"
พอทั้งสองเห็นเจี่ยงมี่โหรวชัด ก็ร้อนใจอย่างที่สุดทันที
แต่ว่าไม่นาน
พวกเขาก็ตระหนักถึงบางสิ่ง
รีบหันไปดูตัวเอง แล้วหันมาสบตากันทีหนึ่ง
"พวกเราไม่ตาย?"
ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน
พวกเขาเพิ่งรู้ตัวตอนนี้เองว่าสถานการณ์ตรงหน้าผิดปกติ
ด้านข้าง
ยังมีชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่ง หน้าตาไม่คุ้น ไม่เคยเห็นมาก่อน
"พี่อีอี พี่เจิ้ง พวกคุณไม่ตาย พวกคุณไม่ตาย!"
"ดีเหลือเกิน ดีเหลือเกิน!"
"ฮือ ๆ…"
เจี่ยงมี่โหรววิ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น คว้าตัวทั้งสองไว้ กลั้นไว้ไม่อยู่หลั่งน้ำตาด้วยความดีใจ ร้องไห้จนหน้าเปื้อนน้ำตา
"ใช่ พวกเราไม่ตาย!"
"มี่โหรว นี่มันเรื่องอะไร?"
"เมื่อกี้พวกเราโดนคนพวกสำนักยุทธอินทรีอสุนีฆ่าตายชัด ๆ ตอนใกล้ตาย ฉันยังรู้สึกได้เลยว่าเราทั้งคู่ถูกโยนลงไปในหนองน้ำ"
อีอีพูดอย่างงง ๆ : "ตอนนี้… เรายังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?"
"ใช่ มี่โหรว เจ้าเป็นคนช่วยพวกเรา?"