“พวกแกนี่มันโง่จริง ๆ!”
หลี่หย่วนเต้าจ้องมองทั้งสองคนด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “การ์ดใบนี่จินไป่เฉิงเป็นคนให้ผมเอง แล้วแกบอกว่ามันเป็นของปลอม! อยากให้โทรไปถามจินไป่เฉิงดูไหม?”
“คุณจินเป็นคนให้คุณเอง?”
“คุณนี่มันคิดว่าเราโง่หรือไง!”
“คุณจินจะมาเกี่ยวข้องอะไรกับคนกระจอกอย่างแก!”
ผู้จัดการเวินเห็นว่าหลี่หย่วนเต้าไม่ลงมือต่อ เขาคิดว่าหลี่หย่วนเต้าคงเกรงกลัวอะไรบางอย่าง จึงยิ้มเยาะอีกครั้ง “ตอนนี้คุณให้ผมโทรหาคุณจิน ผมก็ต้องถูกด่าเละแน่ แถมอาจโดนไล่ออกเลยด้วย!”
“คุณปลอมแปลงการ์ดทองอักษรสูงสุด แล้วยังทำร้ายคนของเราอีกตั้งหลายคน มันซ้ำเติมความผิดให้หนักขึ้น! ถ้าคุณยังมั่วซั่วอีก ครอบครัวคุณก็จะต้องเข้าไปด้วย! คุณไม่รู้หรอกว่าคุณจินมีอิทธิพลแค่ไหนในอำเภอปินโจว…”
หลี่หย่วนเต้าถอนหายใจอย่างจนใจ “แค่ซื้อเสื้อผ้าเอง ทำไมมันยุ่งยากอย่างนี้? เอาเบอร์จินไป่เฉิงมาให้ผมที!”
“ฮ่า ๆ ๆ …”
“หลุดแล้วใช่ไหม?”
ทิงเปาทนไม่ไหว หลุดขำออกมาว่า “เมื่อกี้แกบอกจะโทรหาคุณจินไม่ใช่รึ? แต่ยังต้องมาขอเบอร์จากเราอีก! แสดงว่าแกกับคุณจินไม่รู้จักกันเลย! การ์ดทองอักษรสูงสุดนั่นปลอมแน่! ถ้าแกไม่แจ้งความ ฉันจะแจ้งเอง! หรือไม่แกก็มอบตัวซะ หรือไม่ก็มัดตัวเองไปพบคุณจินกับผู้จัดการเวิน แล้วยอมรับผิดเอง?”
หลี่หย่วนเต้าขมวดคิ้ว พูดเย็นชาว่า “ขอโทษที ที่แกเสนอมาทั้งหมด ผมไม่เลือกสักอย่าง! ตอนนี้ผมแค่อยากซื้อเสื้อผ้า! ถ้าพวกแกยังไม่จัดการเก็บเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ผมก็คงต้องขนของออกไปเอง!”
“เฮอะ… แกยังวางมาดอีก!”
“ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังก่อเรื่องใหญ่หลวงแค่ไหน”
ผู้จัดการเวินโกรธจนขำ พูดว่า “งั้นเดี๋ยวผมโทรหาคุณจิน ให้เขามาที่นี่ แล้วคุณก็รอความตายได้เลย!”
“ดีเลย รีบโทรมา!”
“ผมรอให้เขารีบมาเลย!”
หลี่หย่วนเต้าตาเป็นประกายขึ้นมาทันที พูดเร่งอย่างอารมณ์ดี
“ได้ ๆ ๆ … เคยเห็นแต่คนหาที่ตาย แต่ไม่เคยเห็นหาที่ตายแบบแกมาก่อน!”
ผู้จัดการเวินทั้งตกใจทั้งโกรธ เตรียมกดโทรออก
แต่ทิงเปากลับยื่นมือไปกดมือผู้จัดการเวินไว้ ให้เขาหยุด