"เน่าเฟะจริงๆ เลย!"
"เหมือนหลงกั๋วตอนนี้เลย!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัว อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
แม่ลูกตงฟางซู่กับตงฟางอี้ที่อยู่ตรงหน้า ช่างผิดมนุษย์เกินไป!
ทุกสิ่งที่พวกเขาทำมันผิดปกติวิสัย ใครเห็นก็ทนมองทนรับไม่ได้!
คงมีแต่คนสมองตันเท่านั้นถึงจะทำเรื่องแบบนี้ได้!
และสำหรับคนอย่างกู้หยงที่ให้ความสำคัญกับครูบาอาจารย์และชื่อเสียง เรื่องแบบนี้มันเกินจะรับไหวจริงๆ!
"คุณชายหลี่ เน่าเฟะ เน่าเฟะจริงๆ ด้วย!"
"สำนักเสวียลูจวีของเรา แหล่งแพทย์ศักดิ์สิทธิ์ เน่าเฟะ เน่าเฟะไปหมดแล้ว!"
กู้หยงส่ายหัวไม่หยุด ทั้งตกใจและโกรธ พูดไม่ขาดปาก
สุดท้ายเขาก็กลั้นอารมณ์ไม่อยู่
ตะโกนใส่สิ่งก่อสร้างบนยอดเขาสูงสุดของสำนักเสวียลูจวีว่า "ฮวาซิ่วหลง! เลิกเก็บตัวฝึกปรือทั้งวันได้แล้ว ออกมาสะสางเรื่องในสำนักได้แล้ว! สำนักเสวียลูจวีของเรากำลังจะถูกไอ้พวกนี้ทำลายพินาศ! แล้วก็จางไข่ด้วย! แกเป็นผู้อาวุโสใหญ่ของสำนัก รังแกพวกฉันก็พอแล้ว ตาลุงคนนี้ไม่ถือสา! แต่สำนักเน่าเฟะขนาดนี้ แกกลับไม่แยแส จะมีแกเป็นผู้อาวุโสใหญ่ไปทำไม?"
เสียงคำรามด้วยความโกรธของกู้หยงดังสะท้อนไปทั่วฟ้าเหนือสำนักเสวียลูจวี
ศิษย์ทั้งสำนักเสวียลูจวีแทบทุกคนได้ยิน
แต่หัวหน้าสำนักฮวาซิ่วหลงและประมุขจางไข่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
นั่นยิ่งทำให้กู้หยงเดือดดาลจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
ฝั่งตรงข้าม
ตงฟางซู่ที่ยืนอยู่หน้าประตูศาลกฎหมาย เอ่ยอย่างดูแคลนว่า "กู้หยง! อย่ามาตะโกนโหวกเหวกที่นี่เลย! หัวหน้าสำนักกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บตัวฝึกปรือ มุ่งสู่ระดับอู่หวง! ไม่มีเวลามายุ่งเรื่องขี้ผงพวกนี้หรอก! ส่วนจางไข่ หลานรักเพิ่งโดนทำร้าย ตอนนี้กำลังเร่งรักษาอยู่ ยิ่งไม่มีเวลามาสนใจแก..."
"ตงฟางซู่ ตงฟางอี้ พวกแกสองคนไม่ยอมคุกเข่าสารภาพผิดก่อน แล้วรอรับโทษจากศาลกฎหมายหรือไง?"
กู้หยงดูเต็มไปด้วยความเที่ยงธรรม อีกครั้งที่ตะคอกด้วยความโกรธ
ตงฟางซู่หน้าดำขึ้นทันที ตะคอกว่า "แม่คนนี้ไม่คุกเข่า แกจะทำอะไรฉันได้?"
"หึ!"
"ไอ้แก่! แกจะให้คุณชายอย่างฉันคุกเข่า!"
"ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริงๆ!"
ตงฟางอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยดูแคลนด้วย