กำจัดคนชั่วเพื่อชาวบ้าน?
ช่วยเหลือคนเลว?
เหยียนเหมยตกใจจนตัวสั่น หวาดกลัวสุดขีด หันไปจ้องอย่างเดือดดาล: "บัดซบ! ติงกง แกมันสมควรตาย!"
"ท่านผู้กอง ผม…ผม…"
ติงกงตอนนี้ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาดูออกว่าเหยียนเหมยโกรธจริงๆ
แถมต่อหน้าเหยียนเหมยเป็นแบบนี้ ไม่ต้องพูดเลย คนที่จับมานี่มีที่มาใหญ่หลวงมาก พวกเขาเตะถูกเหล็กแล้ว!
"เรื่องที่พวกแกก่อไว้ รีบสารภาพมาเองซะ!"
"แล้วข้าจะสืบสวนย้อนหลังให้หมด!"
เหยียนเหมยมองติงกงอย่างดุร้าย: "แน่นอน แกจะปิดปากเงียบก็ได้ ถ้าอย่างนั้นก็รอหัวหลุดจากบ่าก็แล้วกัน!"
"อ๊า…ท่านผู้กอง ไม่นะ ไม่นะครับ ช่วยด้วย…"
ติงกงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่รู้จะทำอย่างไร
"เมื่อกี้ข้าให้เขาเรียกแกมา ก็เพื่อให้แกโทรหาหยางเฮ่า อธิบายเรื่องให้ชัดเจน"
"แต่เขากลับทำเก๊กเก่งไม่เข้าเรื่อง จะให้ข้าโทรหาหยางเฮ่าเอง"
หลี่หย่วนเต้าเบ้ปากแล้วพูดต่อ: "ว่าไง ข้าจะระงับโทสะยังไงดี?"
"คุณชายหลี่ ได้โปรดระงับโทสะก่อน!"
"ผมจัดการให้เรียบร้อยแน่! จะให้คำตอบที่คุณพอใจ!"
เหยียนเหมยอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ร้องเสียงลั่น
ติงกงมองมาอย่างไม่เข้าใจ: "ท่านผู้กอง หยางเฮ่า…เป็นใครหรือครับ?"
"เวร!"
เหยียนเหมยฟาดฝ่ามือไปอีกที ตวาดว่า: "ท่านผู้กองหยางเฮ่า หัวหน้ากรมตำรวจหลิ่วเจียงขั้นสาม ท่านหยางแห่งกรมตำรวจขั้นสาม แกบอกข้าว่าไม่รู้จัก? ตอนนั้นข้ายังเคยเตือนต่อหน้าทุกคนเลยนะ ให้จำชื่อท่านผู้บังคับบัญชาของพวกเราให้ขึ้นใจ! ไอ้หัวหมูเอ๊ย แกนี่จำอะไรไม่ได้เลยสักนิด!"
หัวหน้ากรมตำรวจขั้นสาม!
ติงกงตกใจจนหน้าซีดเผือด หัวใจดิ่งลงเหวกระดูกดำ ไส้ติ่งก็แทบเขียวตาม
คนที่ล่วงเกินต่อหน้านี่ ไม่ใช่แค่เหล็ก แต่เป็นเหล็กกล้าชั้นดีเลยนะ!
ไม่รอดแน่!
"เจ้าคิดว่าข้าจะระงับโทสะง่ายๆ งั้นรึ?"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็น: "ถึงข้าจะฟันพวกมันกลางถนน แต่ไอ้พวกนั้นมันเป็นอะไรกัน? เจ้าสืบให้กระจ่างดีที่สุด ว่าพวกไอ้ขยะพวกนั้นมันทำอะไรไว้บ้าง!"
"ครับๆๆ…"
"คุณชายหลี่วางใจได้ กระผมจะสืบสวนให้สิ้น ไม่ปล่อยใครไปแม้แต่คนเดียว!"