บนไหล่เขากลางยอดอู๋หยา
หลี่หย่วนเต้าหยุดเท้า หันกลับไปมอง
เห็นค่ายกลที่เดิมถูกปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็ง ณ บัดนี้เริ่มสลายตัวอย่างช้า ๆ
จากนั้นมิติก็บิดเบี้ยวรุนแรง ลมกรรโชกแรง เมฆหมอกแตกกระจาย
ดูเหมือนเพราะแผ่นดินโบราณถล่ม ทำให้มิติหดตัวลง
และเมื่อค่ายกลบนยอดเขาค่อย ๆ พังทลาย
เทือกเขาอู๋หยาด้านล่างก็แตกแยก เสียงดังกรอบแกรบ ร้าวระเบิดไม่หยุด
ยอดเขาทั้งลูกกำลังจะแตกสลายทั้งหมด!
หลี่หย่วนเต้าจำต้องรีบพุ่งไปยังตีนเขาที่อยู่ไม่ไกล
เวลานี้
ม่ออู๋ชี่ที่หนีไปไกลกว่าแล้ว หันกลับมามองไกล ๆ ก็เห็นเขาอู๋หยาพังทลายเสียงดังกึกก้อง
ตรงยอดเขา เดิมที่เคยมองเห็นหิมะขาวโพลน ตอนนี้ก็สลายหายไปหมด
"โบราณสถานศพยา... ไม่เหลือแล้ว!"
ม่ออู๋ชี่หยุดเท้า มองยอดเขาหิมะที่หายไปแต่ไกล ในแววตามีทั้งความโกรธ ความไม่ยอม และความหวาดกลัว เขาพึมพำเสียงเบา: "อาจารย์ไปล่วงเกินตัวตนแบบไหนกันแน่? ถึงได้ถูกทำลายล้างทั้งสำนัก! ช่างมันเถอะ... อาจารย์ก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน ตอนนี้สำนักก็ไม่มีแล้ว! รีบหนีเถอะ..."
พูดจบ เขาก็หันหลังกลับ หนีต่อไป ทุ่มสุดกำลังและทุกวิถีทางที่มี
ความแข็งแกร่งที่หลี่หย่วนเต้าแสดงออกมานั้นน่าสะพรึงเกินไป!
เขาไม่แน่ใจว่าคนผู้นี้จะมีวิธีน่ากลัวอะไร ที่จะตามทันเขาอย่างง่ายดายหรือไม่!
เขาก็ไม่แน่ใจว่า ตอนนี้ได้หลุดพ้นจากการไล่ล่าของหลี่หย่วนเต้าแล้วหรือยัง!
หนีต่อไป หนีแบบเอาชีวิตไม่คิดอะไร มุ่งลงใต้ ลงใต้อีก ทางที่ดีหนีออกจากเขตแดนหลงกั๋วไปเลย ถึงจะเรียกว่าปลอดภัย!
เมื่อเทียบกับม่ออู๋ชี่ที่หนีตายเอาชีวิตรอด หลี่หย่วนเต้ากลับไม่รีบร้อน
เขามาถึงตีนเขา ด้านหลังมีเสียงดังกัมปนาทไม่หยุด เขาหันกลับไป ก็เห็นแต่ซากเทือกเขาขนาดมหึมา
โบราณสถานศพยา ถูกทำลายล้างสิ้นแล้ว!
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัวอยู่ในใจ จากนั้นก็เดินหน้าต่อ ตามจีหงเหยียนไป ไล่ตามทิศทางที่ม่ออู๋ชี่หนี
มุ่งใต้ตลอดทาง ข้ามภูเขาผ่านเทือก!
เผชิญลมหนาวแห่งท้องทุ่งกว้าง หลี่หย่วนเต้าแสดงสีหน้าราบเรียบดั่งผิวน้ำ แต่ในแววตากลับแฝงความหม่นหมอง
การเดินทางมาสำนักซือหยาในครั้งนี้ ก็ยังหาไม่ได้พบนักพรตไร้แขน ในใจย่อมมีความผิดหวังอยู่บ้าง
เขาไม่หวังให้เบาะแสมาตัดจบที่ม่ออู๋ชี่คนนี้