มังกรเจียวแฝงแววดุร้ายในดวงตา จ้องมองสือจิงเทียนแล้วกล่าวว่า “กล้าดูหมิ่นข้าผู้นี้ อยากตายงั้นสินะ!”
มันแหวกปากพ่นลมหนาวออกมาเป็นระลอก ๆ จนหลงซูตกใจสุดขีด
รีบพุ่งเข้ามายืนขวางหน้าสือจิงเทียน สุดชีวิตขัดขวางลมหนาวเหล่านั้น
พลางตะโกนเสียงดังว่า “ท่านหนุ่มผู้นำก๊กเสด็จหนีไปเถิด!”
“สัตว์ปีศาจตนนี้ไม่ธรรมดาเลย กระหม่อมไม่แน่ใจว่าจะคุ้มกันท่านหนุ่มได้รอบด้าน!”
สือจิงเทียนถูกลมหนาวระลอกแล้วระลอกเล่าหลอกจนแทบหูตามัว
ได้ยินเสียงตะโกนของหลงซูจึงได้สติ
รีบหันหลังวิ่งออกไป
อู๋กังฉีกชายเสื้อเขาไว้ พูดอย่างตื่นตระหนกว่า “ท่านเทียนพาข้าไปด้วยสิ!”
“ขาข้าสั่นจนห้ามไม่อยู่แล้ว!”
ทั้งสองวิ่งกระเจิงหนีไปคนหนึ่งนำคนหนึ่งตาม
ส่วนมู่หรงเอี๋ยนนั้น ตั้งแต่มังกรเจียวเผยร่างออกมา มันก็หนีไปแล้ว
ตอนนี้วิ่งหายไปแหลกลาญไม่มีร่องรอย
หงเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยเสียงเบาว่า “อย่าให้สือจิงเทียนหนีรอด รีบตามไปเลย!”
อู๋ชิวเยวี่ยพยักหน้า พลางพุ่งออกไปสั่งจื่อเยวียนให้อุ้มหลิวเยวี่ยหรงตามไปด้วย
พวกเธอออกไปได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงระเบิดกึกก้อง
บ้านเรือนทั้งละแวกถล่มลงมาตาม ๆ กัน
ทั้งมังกรเจียวและหลงซูล้วนอยู่ขั้นปรมาจารย์ยุทธ์ เมื่อลงมือกันพลังย่อมน่าสะพรึงกลัวนัก
โชคดีที่รีสอร์ทแห่งนี้อยู่กลางหุบเขาลึก และพนักงานถูกส่งกลับไปหมดแล้ว
ไม่เช่นนั้นใครที่เห็นภาพตรงหน้านี้ ต้องโทรแจ้งตำรวจแน่นอน
อู๋ชิวเยวี่ยเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง
ไม่ช้าก็ตามทันสือจิงเทียน “วันนี้เธอหนีไปไม่รอด!”