หลินลั่วเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย
พูดกับเสี่ยวโหวเย่ "เมื่อกี้ไม่เห็นเหรอว่าตัวเองหยิ่งผยองแค่ไหน ทำไมไม่มาจับฉันต่อล่ะ"
เสี่ยวโหวเย่แก้มกระตุกอย่างรุนแรง
ถึงแม้จะถูกหลินลั่วตบหน้าต่อหน้าธารกำนัลจะไม่พอใจนัก แต่สถานการณ์บังคับ!
ถึงเวลาต้องก้มหัวก็ต้องก้มหัว!
เขาฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "ท่านหลินผู้กำกับการ พูดเล่นไปน่ะ เมื่อกี้แค่ล้อเล่นกับท่านเท่านั้น"
"ใช่ แค่ล้อเล่น!"
"ล้อเล่น?" หลินลั่วหัวเราะออกมา
"ฉันไม่คิดว่านี่เป็นความเข้าใจผิด!"
"นายคิดว่าถ้าฉันเขียนเรื่องวันนี้ลงรายละเอียดแล้วส่งขึ้นไปถวายให้เบื้องบน จะตั้งข้อหานายว่าอะไร?"
"พูดมา! ควรได้รับโทษอะไร!" หลินลั่วตะคอกขึ้นทันที
ทุกคนตกใจกันหมด
คนที่ขี้ขลาดถึงกับตัวสั่นเทาไปทั้งตัว
ทุกคนคิดว่าเรื่องนี้คงจบลงแบบเล็กๆ น้อยๆ
ใครจะคิดว่าหลินลั่วจะขยายเรื่องให้ใหญ่โต
ถ้าเอาเรื่องนี้ไปถึงเบื้องบนจริงๆ เกรงว่าแม้แต่โหวชิงโจวก็จะถูกซัดเข้าไปด้วย!
ถึงตอนนั้น ทั้งสองฝ่ายคงจะแตกหักกันแบบตายเป็นตาย!
รอยยิ้มบนใบหน้าเสี่ยวโหวเย่หายไป
เขาจ้องหลินลั่วเขม็งตาไม่กะพริบ "อย่าคิดว่ามีอำนาจรายงานเรื่องราวตรงต่อเบื้องบนจะทำอะไรฉันได้!"
"ฉันแค่ให้เกียรติหน่วยมังกรเท่านั้น ไม่อยากถือสากับนาย!"
"ถ้าจะให้เรื่องถึงขั้นแตกหักจริงๆ นายก็จะไม่ได้อะไรดีๆ หรอก!"
"ฮึ" หลินลั่วหัวเราะเยาะอย่างไม่แยแส
หันไปพูดกับเฉิงหลิน "ท่านเฉิงที่ปรึกษาอาญา ลงมือทำร้ายที่ปรึกษาอาญาตรวจการ ตามกฎหมายควรได้โทษอะไร?"