เฉิงจ้านเหย่โกรธจนตาแดงก่ำ
เงยหน้าคำรามใส่ฟ้า ก้อนเมฆมวลหนึ่งร่วงลงมาจากฟากฟ้า
เมฆเคลื่อนตัวอยู่เหนือศีรษะของเฉิงจ้านเหย่ มองเห็นแสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ภายในอย่างเลือนราง
ครืน! ครืน!
เสียงฟ้าร้องอันรุนแรงดังขึ้น
เฉิงจ้านเหย่ชกหมัดออกไปหนึ่งที สายฟ้าในเมฆก็ปลดปล่อยออกมาตาม
พุ่งตรงไปทางทิศของหลินลั่ว
หลินลั่วหลบสายฟ้าอย่างรวดเร็ว แล้วตวัดตัวไปปรากฏที่ด้านข้างของเฉิงจ้านเหย่
แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายเร่าร้อน
รู้สึกว่าเฉิงจ้านเหย่คือคลังตำราวิชาเคลื่อนที่ในร่างมนุษย์
ถ้าจับเขาได้แล้วเค้นถามตำราวิชาได้ ก็ไม่เท่ากับได้วิชาสุดแกร่งติดตัวมาหลายสำนักหรือ?
เฉิงจ้านเหย่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบสลายเมฆ แล้วเปลี่ยนมาใช้กระดิ่งทอง
กัง!
มือของหลินลั่วที่เอื้อมไปจับเขา ถูกกระดิ่งทองกันเอาไว้อย่างเฉียดฉิว
เฉิงจ้านเหย่ไม่กล้าคงสภาพกระดิ่งทองต่อไป
กลัวว่าถ้าอยู่กับที่ จะถูกหลินลั่วเล่นงานจนหมดแรงตาย
เขาทิ้งท่าทางไม่แคร์ภาพลักษณ์ ถอยหลังล้มลงกับพื้น แล้วกลิ้งไปสิบแปดตลบอยู่ตรงนั้น
กลิ้งตุ้บๆ ออกไปไกลกว่าสิบเมตร
หลังจากยืนขึ้นได้ ก็เรียกเมฆออกมาอีกครั้ง ยิงสายฟ้าออกไปหลายสิบสายใส่หลินลั่ว
หลินลั่วพุ่งฝ่าสายฟ้าเข้าไป ใช้หมัดมังกรปะทะกับสายฟ้าอย่างต่อเนื่อง
ไม่นานสายฟ้าก็สลายหายไปหมด หลินลั่วบุกมาถึงตรงหน้าเฉิงจ้านเหย่
เฉิงจ้านเหย่คิดในใจว่าไม่ดีแล้ว รีบปล่อยกระดิ่งทองออกมา
ตูม!
หมัดมังกรกระแทกลงบนกระดิ่งทองอย่างหนัก
หมัดนี้หลินลั่วใช้พลังทั้งหมด พลังทำลายยิ่งใหญ่กว่าตอนที่แล้วมาก