หานเหมิงได้ยินก็โกรธสุดขีด
นี่มันดูถูกเขาโดยไม่ปิดบังจริง ๆ!
"แกมันอะไรกัน!"
"ให้แกเป็นคนเกรงใจฉันงั้นเหรอ?"
หานเหมิงเตรียมท่าจะสู้ต่อ แต่เฉิงหลินกลับห้ามเขาไว้
"พอได้แล้ว!"
"ยังอายไม่พออีกเหรอ?"
หานเหมิงกัดฟันกรอด ๆ พูดว่า "พี่หลิน ผมก็เพื่อไม่อยากให้เสียหน้าไง ถึงต้องเอาชีวิตมาสู้กับมัน!"
"มันเป็นอะไรกัน ถึงได้กล้าลบหลู่คุณหนูเซวียนเซวียน!"
"วันนี้ต้องให้มันเลือดตกยางออกให้ได้!"
เฉิงเซวียนเซวียนพยักหน้าแรง ๆ พูดว่า "ใช่ ๆ ไอ้หมอนี่มันลบหลู่ฉันใหญ่!"
"ควรจะสั่งสอนมันสักบทเรียน!"
นิสัยคุณหนูใหญ่ของนางกำเริบขึ้นมา
รู้สึกว่าหลินลั่วที่ทำไม่เคารพนางเมื่อกี้ สมควรโดนสั่งสอนให้เข็ด
เฉิงหลินตะคอกเสียงดัง "เซวียนเซวียน แกหุบปากไปเลย!"
"ยังไม่วุ่นวายพออีกเหรอ!"
เห็นเฉิงหลินโกรธจริง ๆ เฉิงเซวียนเซวียนก็หดคอ เม้มปากไม่พูดอีก
เฉิงหลินหันไปพูดกับหานเหมิงว่า "หลินลั่วคือผู้กำกับการตรวจตราของหน่วยมังกรฉัน มีอำนาจตรวจตราดูแลใต้หล้า"
"พวกแกกองหน้าเซียนเติงก็อยู่ในขอบเขตการตรวจตราด้วย"
"ถ้าไม่อยากสร้างปัญหาให้เฉิงอวี้ ก็ควรรู้จักสงบปากสงบคำไว้บ้าง!"
หานเหมิงกัดฟันแน่นจนแก้มป่อง
ทหารรักษาชายแดนโดนราชสำนักระแวงอยู่แล้ว
เฉิงอวี้เจ้าเมืองซีเจิ้นก็เหมือนกัน
ถ้าผู้กำกับการตรวจตราเอาเรื่องไปฟ้องจริง ๆ เฉิงอวี้ก็คงปวดหัวอยู่พักใหญ่
สุดท้ายหานเหมิงก็ไม่พูดอะไร