“หอแปลงตำราวิชา!” หลินลั่วพูดซ้ำด้วยความปีติ
หอแปลงตำราวิชา ย่อมเป็นที่เก็บรวบรวมตำราวิชาโดยธรรมชาติ
ถ้าภายในยังมีตำราวิชาตกทอดอยู่ ครั้งนี้ย่อมเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่นัก!
หลินลั่วรีบวิ่งพรวดเข้าไปในหอทันที
ด้านในวางชั้นหนังสือเรียงรายแน่นขนัด
บนชั้นหนังสือวางตำราเล่มต่าง ๆ ไว้มากมาย
หลินลั่วมองจนตาเป็นประกายวาบ รีบยืดมือไปหยิบทันที
แต่นิ้วเพิ่งแตะต้องเล่มหนังสือ ตำราเล่มนั้นก็เริ่มเน่าเฟะจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ตามมาด้วยตำรารอบ ๆ ก็เริ่มกลายเป็นฝุ่นผงธุลีตามกันทั้งหมด
สายลมพัดผ่าน กลายเป็นเศษผงนับไม่ถ้วน
หลินลั่วจ้องมองตำราวิชาเต็มหอ กลายเป็นเศษฝุ่นล่องลอยไปกับลมต่อหน้าต่อตา
หัวใจทั้งดวงเย็นเยียบวูบลงทันที
โอกาสอันน่าเวทนา!
โอกาสยิ่งใหญ่ที่กำลังจะได้มาในมือ!
กลับเน่าสลายเสียฉันใด ปลิวหายไปกับลมเสียฉันนั้น!
หลินลั่วถอดถอนใจอย่างผิดหวังเต็มหน้า แต่ยังไม่ยอมแพ้ ไล่ตรวจชั้นหนังสือทีละชั้น
หวังว่าจะมีตำราวิชาลับสักเล่มที่รอดมาได้
แต่ไล่มองไปทีละชั้น ก็ไม่มีตำราลับสักเล่มที่รอดชีวิตเลย
“ไม่มีสักเล่มที่ทำจากวัสดุพิเศษบ้างเลยรึไง?”
“ตำราแกะสลักบนหยกในนิยายล่ะ? ตำราแผ่นหนังล่ะ?”
“หอแปลงตำราวิชาขนาดนี้ จะเป็นหนังสือกระดาษล้วน ๆ ทั้งหอไม่ได้สินะ!”
หลินลั่วบ่นพึมพำไป พลางเดินไปยังชั้นหนังสือชั้นสุดท้ายอย่างเต็มเปี่ยมด้วยความหวัง
หวังว่าที่นี่จะมีปาฏิหาริย์ซ่อนอยู่
เมื่อเดินมาถึงหน้าชั้นหนังสือ ใบหน้าก็ตกลงทันที
ปาฏิหาริย์ไม่มีอยู่
ตำราที่นี่ก็เน่าสลายหมดจดจ่อ
ความหวังแตกสลาย หลินลั่วถอนใจหนักหน่วง
ดีใจฟรีเปล่า
แม้จะเจอหอแปลงตำราวิชา ก็ไม่ได้ตำราสักเล่มครึ่งเล่ม