“เฮ้ ปากกล้าชะมัด!”
หลานหมิงอวี่แผ่ท่าทีขึ้น เอ่ยเสียงเย็น “ขอให้อีกสักครู่ปากของแกจะกล้ากว่าเท้าเน่าของแกสักหน่อย!”
ซากาโมโตะ โนริโกะโบกมือ “เวลาไม่มากพอแล้ว ลงมือกันเถอะ!”
ทันทีที่โบกมือ นางปล่อยธนูกระบี่เหล็กพุ่งออกไปสิบกว่าเล่มแล้ว
ซิว! ซิว! ซิว!
ธนูกระบี่เหล็กแต่ละเล่มบรรจุปราณแกร่งไว้ บวกกับความเร็วราวสายฟ้า
หากโดนเข้าไป จบเห่ไม่ตายก็เจ็บหนักแน่นอน
ทั้งสามของฝ่ายหลานหมิงอวี่ก็พุ่งเข้าโจมตีหลินลั่วพร้อมกัน ใช้ท่าฆ่าประจำตัวของตน
หลินลั่วดีดนิ้วเบา ๆ กระแสปราณบรรเลงพุ่งกลืนธนูกระบี่ที่พุ่งมา
ธนูกระบี่ถูกปราณบรรเลงเบี่ยงทาง พุ่งตรงเข้าหาหลานหมิงอวี่ทั้งสามแทน
ทั้งสามตกใจหวั่น รีบปัดป้องกันธนูกระบี่ที่พุ่งเข้าหาตนเอง
จังหวะการบุกของพวกเขาจึงถูกทำลายลงทันที
หลินลั่วฉวยโอกาสพุ่งเข้าหาผู้ที่อ่อนแอที่สุดอย่างหงฉางชิงกับโคจิมะ ยูอิจิโร
ทั้งสองไม่กล้าเผชิญหน้าอย่างตรงไปตรงมา รีบถอยหลัง ตั้งใจเปิดช่องว่างให้หลานหมิงอวี่กับซากาโมโตะ โนริโกะ
เพื่อให้ทั้งสองได้ใช้โอกาสโจมตีหลินลั่วจากด้านหลัง
แต่ความเร็วของทั้งสองช้าเกินไป ยังไม่ทันถอยไปได้สองก้าว หลินลั่วก็มาถึงหน้าแล้ว
เป๊ะ! เป๊ะ!
หลินลั่วฟาดฝ่ามือสองข้างลงบนอกของทั้งคู่พร้อมกัน
“พุ่!”
ทั้งสองพ่นเลือดกระจายพร้อมกัน ถูกแรงกระแทกส่งลอยถอยหลังไปหลายสิบเมตร ก่อนกระแทกลงพื้นอย่างหนักหน่วง
โครม! โครม!
พื้นดินถูกทั้งคู่ทำให้เป็นหลุมสองแห่ง นอนอยู่ในหลุมครวญครางด้วยความทรมานไม่หยุด
โคจิมะ ยูอิจิโระพ่นเลือดพลางร้องเตือน “ระวังตัว!”