“ปี้ซี?!” ทุกคนอุทานด้วยความประหลาดใจเป็นเสียงเดียวกัน
เฉินฝ่าเฉิงพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ “ถูกต้อง มันคือปี้ซี!”
“มังกรให้กำเนิดบุตรเก้า เก้าตนต่างกัน ปี้ซีคือบุตรลำดับที่หกของมังกร เพราะมีหัวเป็นมังกรตัวเป็นเต่า จึงถูกเรียกว่าเต่ามังกร!”
“แต่เลือดเนื้อสายพันธ์มังกรของปี้ซีตัวนี้ บางเบามากๆ แล้ว”
“ถึงขนาดที่หัวมังกรไม่ค่อยชัดเจน ดูออกจะเหมือนเต่ามากกว่า”
หลินลั่วได้ยินจึงสังเกตดูหัวของเต่ามังกรอย่างละเอียด
จริงๆ แล้วมันเหมือนเต่ามาก
แต่มองดีๆ ก็ยังพอเห็นเค้าลางของหัวมังกรอยู่บ้าง
ตอนนี้คนสองคนที่ถูกปี้ซีไล่ก็วิ่งหนีออกมาจากหุบเขาอย่างทุลักทุเล
พวกเขาหยุดฝีเท้าไม่ไกลจากปากหุบเขา ใช้มือทั้งสองค้ำเข่าแล้วหายใจหอบใหญ่
คนสองคนนี้เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ตอนนี้เสื้อผ้าขาดวิ่น ตามร่างกายยังเปื้อนคราบเลือด ดูทุลักทุเลเหลือเกิน
เซวียนหยวนเว่ยหลิงจ้องมองคนทั้งสองอย่างละเอียด แล้วอุทานด้วยความแปลกใจ “เป็นคนตระกูลโจวซะอีก!”
หลินลั่วถามอย่าง curious “คุณรู้จักพวกเขาหรือ?”
เซวียนหยวนเว่ยหลิงพยักหน้า “รู้จัก พวกเขาเป็นลูกหลานตระกูลโจว”
“ผู้ชายชื่อโจวเต๋อเฉิน ผู้หญิงชื่อโจวฮุ่ยเหมย”
“พี่หลิน ตระกูลโจวกับครอบครัวผมเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันมาหลายชั่วอายุคน ผมอยากช่วยพวกเขา!”
หลินลั่วยิ้ม “ได้สิ งั้นเราก็เข้าไปช่วยพวกเขากัน!”
เซวียนหยวนเว่ยหลิงเหยียบคันเร่ง ขับรถอเนกประสงค์พุ่งเข้าไป
ตอนนี้ปี้ซียืนอยู่ที่ปากหุบเขา ไม่ได้ไล่ตามออกมา