เซวียนหยวนเว่ยหลิงกะพริบตา สีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ "ตอนขึ้นฝั่งเจอพายุปราณแรงกล้า"
"ข้าเลยพลัดหลงกับคนอื่น"
พี่น้องตระกูลโจวมองหน้ากัน พร้อมกัน "อ้อ" ขึ้นมา
แล้วลากเสียงยาวเหมือนกันทั้งคู่
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองฝ่ายต่างปิดบังเรื่องที่พลัดหลงกันอยู่
ครู่หนึ่ง หลินลั่วเรียกทุกคนเดินเข้าไปในหุบเขา
พอเข้าไปในหุบเขา กลิ่นอายปราณธรรมชาติอันเข้มข้นก็โชยเข้ามา
ความเข้มข้นสูงกว่าภายนอกหุบเขาหลายเท่า
"ให้ตายสิ!" เซวียนหยวนเว่ยหลิงอุทาน "ความเข้มข้นของปราณธรรมชาติที่นี่สูงกว่าภายนอกหลายเท่าเลย!"
"พี่หลินไม่ได้รู้สึกผิดแน่นอน ข้างล่างนี้ต้องมีค่ายกลแน่ๆ!"
หลินลั่วพยักหน้าเล็กน้อย
พอเข้าไปในหุบเขาแล้วสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของความเข้มข้นปราณธรรมชาติ เขาก็มั่นใจในความรู้สึกก่อนหน้า
มีเพียงค่ายกลเท่านั้นที่ทำให้ความเข้มข้นเปลี่ยนแปลงได้มากขนาดนี้
วูม!
ตอนนี้เตาหม้อหยางบริสุทธิ์ในตันเถียนของหลินลั่ว สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
หลินลั่วตกใจ รีบสำรวจภายในร่างกาย
เห็นเตาหม้อหยางบริสุทธิ์เปล่งแสงสว่างจ้า
ตัวอักษรบนเตาหม้อกะพริบไม่หยุด
ท่าทางแบบนั้น เหมือนถูกอะไรบางอย่างเรียก หรือไม่ก็เกิดเสียงสะท้อนกับอะไรบางอย่าง
ทานเทียนบินออกมาจากเตาหม้อด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"เตาของแกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง กำลังจะระเบิดหรือเปล่า?"
หลินลั่วทำหน้ายักไหลอย่างจนใจ "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร"
"ของของแกเองแท้ๆ ควบคุมไม่ได้เลยหรือ?".