เอ๊าว!
เสียงคำรามของมังกรดังก้องกัมปนาทไปทั่วสนาม
มังกรเขียวพุ่งออกไปพร้อมกับหมัดของหลินลั่ว
เงามังกรครั้งนี้แน่นหนาและเป็นรูปธรรมกว่าครั้งก่อนมาก
ทุกรายละเอียดบนร่างมังกรเขียวถูกหล่อหลอมจนมีชีวิตชีวาราวจับต้องได้
โครมมม!
มังกรเขียวบดขยี้คันเคียวจนแหลกละเอียดได้อย่างง่ายดาย
สีหน้าของหมาป่าดำเปลี่ยนไปในพริบตา เขารีบหันตัวหนีแต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว
มังกรเขียวชนเข้าที่หลังของเขาอย่างหนักหน่วง
ร่างถูกกระแทกจนลอยพุ่งออกไป ปากพ่นเลือดเป็นช่อง ๆ
ตึง!
หมาป่าดำในที่สุดก็ถลาลงกระแทกพื้นจนเกิดหลุมลึกมหึมา
เขาแน่นิ่งอยู่ก้นหลุม ร่างกายกระตุกเต้นไม่หยุด สูญสิ้นความสามารถในการต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง
บรรยากาศรอบด้านเงียบสนิทราวสิ้นทุกชีวิต
ไม่มีใครคาดคิดว่าหมาป่าดำจะพ่ายแพ้อย่างย่อยยับเช่นนี้
เพียงไม่กี่เกมสู้รบ กลายเป็นผู้แพ้ในมือของหลินลั่วไปเสียแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น หมาป่าดำแม้แต่เส้นขนของหลินลั่วก็ยังทำอันตรายไม่ได้
ช่องว่างความสามารถของทั้งคู่ หาได้เป็นเรื่องที่ต่างกันคนละฟ้าคนละดิน!
หลินลั่วก้มมองหมาป่าดำแล้วเอ่ยว่า "สั่งเสียคำสั่งสุดท้ายเสียเถอะ"
รูม่านตาของหมาป่าดำหดเกร็ง เขาไม่อยากตายที่นี่
จึงร้องตะโกนไปยังอวี่เหวินไคไท่ว่า "ท่านชายอี้เหวิน! ช่วยผมด้วย!"
อวี่เหวินไคไท่ก้าวออกจากฝูงชน
เงยคางสูงอย่างหยิ่งผยอง มองหลินลั่วด้วยปลายจมูก
"หลินลั่วใช่ไหม"
"ข้าน้อยชื่นชอบฝีมือของเจ้านัก เจ้ายอมเป็นสุนัขรับใช้ภายใต้กำปั้นข้าน้อยหรือไม่?"
ทุกคนตะลึงงัน
ต่างแอบคาดเดาอัตลักษณ์ของเขาในใจ
กล้าว่องว่างให้ผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิยุทธ์เป็นสุนัขรับใช้แบบนี้ เบื้องหลังต้องมีตระกูลที่ทรงอิทธิพลลึกล้ำแน่นอน!