หลินลั่วรู้สึกใจเต้น
เรื่องนี้มันช่างเหมาะเจาะเสียจริง!
กำลังง่วงนอนอยู่ ก็มีคนยื่นหมอนมาให้!
กำลังห่วงว่าจะหาลมกระโชกปราณที่ไหนไม่ได้ เฉินชงเฉวียนก็ส่งข่าวมาให้!
โชคของตัวเองช่างดีนัก!
ดูเหมือนฟ้าจะอยากให้ตัวเองทะลวงขั้น!
เฉินชงเฉวียนพูดต่อว่า "ข่าวนี้มีคนรู้อยู่ไม่น้อย"
"ท่านไปถามผู้ทรงขั้นปรมาจารย์ยุทธ์ดูก็ได้ จะรู้ว่าที่ข้าพูดไม่ได้โกหก!"
สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความกังวล กลัวว่าหลินลั่วจะไม่เชื่อ
หลินลั่วมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
โบกมือแล้วพูดว่า "เชื่อแกแล้ว ไปได้!"
"ขอบคุณท่านอาจารย์หลินที่ไว้ชีวิต!"
เฉินชงเฉวียนพูดจบก็รีบวิ่งหนีไป ไม่แม้แต่จะสนใจศพของเสี่ยวโหวเย่
หลินลั่วพูดอย่างไม่พอใจ "เอาขยะนั่นไปด้วย!"
เฉินชงเฉวียนตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่าขยะที่พูดถึงคือศพของเสี่ยวโหวเย่
เขารีบกลับมาแบกศพแล้วจากไป
หลินลั่วโยนยาเม็ดสองสามเม็ดให้มังกรเจียว เป็นรางวัลที่มันช่วยเฝ้าบ้าน
มังกรเจียวกลืนยาเม็ดลงไป แววตาแสดงความพอใจ
"เจ้านี่มีไหวพริบดี ไม่ให้ข้าต้องเหนื่อยเปล่า"
"วางใจได้ ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ใครก็ไม่กล้าบุกเข้ามาในพื้นที่ของเรา!"
หลินลั่วยิ้มแล้วพยักหน้า หันหลังเดินกลับเข้าบ้านพัก
สำหรับผลที่จะตามมาจากการฆ่าเสี่ยวโหวเย่ เขาไม่กังวลแม้แต่น้อย
ตอนนี้สมองของเขาจดจ่ออยู่กับการใช้ลมกระโชกปราณบนเกาะเซียเยียนเพื่อฝึกฝนร่างกายและทะลวงขั้น
กลับมาถึงบ้านพัก หลินลั่วติดต่อเสวียนจีจื้อแห่งสำนักบู๊ตัง
เพื่อตรวจสอบว่าเรื่องเกาะเซียเยียนจริงหรือไม่