เฉิงหลินเม้มปาก
ตอนแรกเธอฝันไปก็ไม่คิดว่าหลินลั่วจะกลายเป็นผู้กำกับการตรวจการ ตำแหน่งใหญ่กว่าตัวเธอเสียอีก
เธออธิบายอย่างจนใจ “ใครจะไปรู้ว่าเขาจะเก่งขนาดนี้ อายุยังน้อยก็ติดอันดับต้น ๆ ของปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นเก้าแล้ว”
“เฉิงจ้านเหย่ไอ้หนูนั่นวิ่งไปลั่วเฉิงก็เพื่อจะท้าทายเขา”
เฉิงเซวียนเซวียนถึงกับเข้าใจทันที
“อ๋อ! ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็เคยได้ยินชื่อเขาเหมือนกัน!”
“ดูเหมือนเขาจะอายุน้อยกว่าฉันสองปีนะ อายุขนาดนี้ก็ติดอันดับต้น ๆ ของปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นเก้าได้ เก่งจริง ๆ!”
“แต่ไม่รู้ว่าฝีมือเขาจะมีน้ำหรือเปล่า?”
เฉิงหลินพูดอย่างจริงจัง “ฝีมือเขาล้วนเป็นของจริง ไม่มีน้ำเจือปนแม้แต่น้อย”
“ตอนที่พี่ยวี่อายุเท่าเขา ฝีมือยังอาจสู้เขาไม่ได้เลย!”
เฉิงเซวียนเซวียนได้ยินก็ขมวดคิ้ว มือเท้าเอวพร้อมส่งเสียงหึอย่างไม่พอใจ
“หึ! เป็นไปไม่ได้!”
“ตอนพี่ยวี่อายุสิบแปด เก่งกว่าหมอนั่นแน่นอน!”
“หมอนั่นยังไม่คู่ควรจะใส่รองเท้าให้พี่ยวี่ด้วยซ้ำ!”
เฉิงหลินถอนหายใจอย่างจนใจ ใช้นิ้วกดขมับ
ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ดีไปทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องที่ฟังใครพูดไม่ดีเกี่ยวกับเฉิงยวี่ไม่ได้
เธอเป็นแฟนตัวยงของเฉิงยวี่มาตั้งแต่เด็ก
ในใจเต็มไปด้วยเฉิงยวี่
คิดว่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกคือเฉิงยวี่