เฉิงเซวียนเซวียนวัยยี่สิบ ใบหน้าละเอียดอ่อนยังมีความไร้เดียงสาหลงเหลืออยู่
เวลายิ้มนอกจากมีลักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้างแล้วยังดูน่ารักมาก
ดวงตากลมโตใสราวกระจก เหมือนเด็กมหาวิทยาลัยที่ไร้เดียงสา ดูแล้วไม่เคยผ่านการขัดเกลาจากสังคมมาก่อน
แต่สิ่งนี้ก็ทำให้เธอขาดความสูงส่ง กลับเพิ่มความใกล้ชิดแบบสาวบ้านข้างๆ ขึ้นมา
ผู้คนที่พบเธอต่างอดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกอยากปกป้อง
ด้านหลังเฉิงเซวียนเซวียนคือชายร่างกำยำคนหนึ่ง
ผิวสีทองแดงทั้งตัว กล้ามเนื้อแน่นกระชับ ดูก็รู้ว่ามีวิชาตัวติดตัว
ดวงตาของเขาคมกริบ ดวงตาจ้องมองคมราวมีด
คอยระมัดระวังมองสภาพรอบข้างอยู่ตลอด
แม้แต่ในหน่วยมังกรสาขาลั่วเฉิง เขาก็ไม่ผ่อนคลายความระมัดระวังแม้แต่น้อย
เฉิงเซวียนเซวียนหัวเราะคิกคัก ก้าวขึ้นไปโอบแขนเฉิงหลิน
"ฉันได้ยินว่าเจ้านายจ้านเย่หนีตามเธอมาที่ลั่วเฉิง"
"ฉันก็เลยตามมาดูความครึกครื้นด้วย"
"หลินหลิน พี่ไม่ไล่ฉันไปใช่ไหม?"
การออดอ้อนของเฉิงเซวียนเซวียนทำให้เฉิงหลินซึ่งเป็นผู้หญิงเหมือนกันแทบต้านทานไม่ไหว
"เธอมาแค่ดูความครึกครื้นงั้นเหรอ?"
"มีเวลาว่างแบบนี้ ไปทำอะไรก็ดีกว่า อยากจะดูเรื่องของเจ้านายจ้านเย่ทำไมกัน"
เฉิงหลินรู้สึกปวดหัว
มีเฉิงจ้านเหย่อยู่คนเดียวก็ทำให้เธอต้องกังวลมากพอแล้ว
ยังมาเจอเฉิงเซวียนเซวียนคุณหนูใหญ่อีกคน
ตัวเองนี่ต้องกลายเป็นพี่เลี้ยงหรือไง?
เฉิงเซวียนเซวียนแลบลิ้นเบาๆ
เสียงออดอ้อนหวานขึ้นอีกสามส่วน: "แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เรื่องเด็กนั่น"