แผนการของเส้าหงโหว่นั้นเรียบง่ายมาก
ให้เฉินชวนเฉวียนรั้งตัวหลินลั่วไว้ เพื่อเปิดโอกาสให้หน่วยยามยิงเขาทิ้ง
แต่เฉินชวนเฉวียนกลับส่ายหน้า
สีหน้าเรียบเฉยพูดว่า “ท่านเส้าหงโหว่ ท่านดูถูกความสามารถของหลินลั่วเกินไปแล้ว”
“คนที่ติดอันดับยอดฝีมือสิบอันดับแรกของขั้นปรมาจารย์ยุทธ์ได้ ไม่มีใครง่ายๆ ทั้งนั้น ล้วนเป็นคนโหดเหี้ยมทั้งสิ้น”
“ถึงผมจะไปรั้งเขาไว้ ก็แค่เพิ่มศพอีกหนึ่งศพบนถนนสู่ยมโลกเท่านั้น”
“ไม่มีทางจับหลินลั่วได้หรอก”
มุมตาของเส้าหงโหว่กระตุกอย่างแรง
คิดไม่ถึงว่าเฉินชวนเฉวียนจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขาเลย
ฝ่ายโอวหยางเจิ้นซานที่อยู่ข้างๆ กระซิบข้างหูเส้าหงโหว่
เสียงเบาว่า “เส้าหงโหว่ หลินลั่วฆ่าหัวหน้าหน่วยยาม ตอนนี้สั่งทหารมาล้อมปราบได้เลย!”
“แค่ท่านโทรหาผู้บัญชาการหน่วยรักษาความปลอดภัยท้องที่ลั่วเฉิง ก็สามารถเรียกทหารมาฆ่าเขาได้!”
โอวหยางเจิ้นซานอยากให้หลินลั่วตายเหลือเกิน
ความอัปยศจากการคุกเข่าสองครั้ง ยังคงกดทับอยู่ในใจเหมือนภูเขาลูกใหญ่
ถ้าไม่ฆ่าหลินลั่วให้ตาย เขาจะไม่มีวันปลดปล่อยได้ตลอดชีวิต!
เส้าหงโหว่ตาเป็นประกาย “พูดมีเหตุผล!”
“แต่การเรียกระดมพลโดยพลการง่ายที่จะถูกจับผิด ยังต้องให้ทางลั่วเฉิงออกหมายจับมาก่อน”
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหารองผู้ว่าการนครลั่วเฉิงก่อน
รองผู้ว่าการหงเทียนไหล เคยเป็นเลขานุการส่วนตัวของอ๋องชิงโจว
หลังจากย้ายมาทำงานท้องถิ่น ก็ได้เลื่อนตำแหน่งอย่างก้าวกระโดดหลายครั้ง