หลินลั่วขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “เธอจะขวางไม่ให้ฉันฆ่ามัน?”
เฉิงหลินเดินมายืนตรงหน้า กระซิบเสียงต่ำว่า “อย่าลืมเรื่องของโหวแห่งหลู่หนานนะ”
“การไปสร้างศัตรูกับตระกูลอวี่เหวินตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเธอเลย”
หลินลั่วไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าเธอพูดได้สมเหตุสมผล
การช่วยเฉียนปิงปิงออกมาจากมือโหวแห่งหลู่หนานต่างหาก ที่เป็นเรื่องเร่งด่วนกว่า
ถ้ามีตระกูลอวี่เหวินคอยตวาดตะคอกอยู่ข้างหลัง ย่อมไม่เป็นผลดีต่อการช่วยเฉียนปิงปิงแน่
เขาชำเลืองมองอวี่เหวินไคไท่ที่สั่นเทิ้มอยู่ตรงนั้น
แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “ไสหัวไป”
อวี่เหวินไคไท่ไม่กล้าแม้แต่จะพูดออกมาครึ่งคำ แม้แต่จะมองหน้าหลินลั่วซ้ำก็ไม่กล้า รีบหันหลังวิ่งหนีกระเจิงออกไปทันที
กระทั่งไม่แม้แต่จะสนใจเซียวฮั่นที่บาดเจ็บสาหัส
เหล่าคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างตกใจในใจ
ถ้าไม่ใช่เฉิงหลินออกมาพูด อวี่เหวินไคไท่คงได้กลายเป็นศพไปแล้ว
ความกล้าของคนนี้ ช่างใหญ่โตจนจะกลืนฟ้า!
คงประมาณได้ว่าจากวันนี้เป็นต้นไป ชื่อของหลินลั่วจะเลื่องลือไปทั่ว!
ฝ่ายหมาป่าดำตอนนี้ก็ตกใจสติแตกไม่ต่างกัน
อวี่เหวินไคไท่ที่เขาถือเป็นที่พึ่งยังวิ่งหนีไปแล้ว ถ้าเขายังอยู่ต่อก็มีแต่รอความตาย
เขาจึงแอบขยับฝีเท้า หวังจะฉวยโอกาสหลุดไปเมื่อหลินลั่วไม่ทันระวังตัว
ไม่คิดว่าเพิ่งก้าวได้ไม่ทันไร ก็ถูกหลินลั่วขวางไว้
“ฉันอนุญาตให้เธอไปแล้วเหรอ?”
ฝีเท้าของหมาป่าดำหยุดค้าง แล้วบังคับยิ้มออกมาว่า “ท่านอาจารย์หลิน ผมยอมขอโทษในความผิดพลาดที่ผ่านมาทั้งหมด”
“ดังที่เขาว่ากันว่าให้อภัยเมื่อให้ได้ ก็ปล่อยผมไปเถอะ!”