คำพูดของหลินลั่วทำให้เซียนเสวียนเทียนเป็นลมหมดสติไปทันที
บรรดาศิษย์บู๊ตั้งจ้องหลินลั่วด้วยดวงตาแห่งความโกรธเกรี้ยว
ถ้าสายตาฆ่าคนได้ หลินลั่วคงถูกพวกเขาเฉือนเนื้อเป็นพันแผลไปแล้ว!
ศิษย์บู๊ตั้งบางคนโกรธจนอยากลงมือ แต่เมื่อนึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของหลินลั่ว ก็ยังต้องกลืนความแค้นไว้ได้
ด่าก็ไม่ชนะ ต่อยก็ไม่มีทางชนะ
ทำให้คนของบู๊ตั้งรู้สึกอัดอั้นใจอย่างที่สุด
พวกเขามองหน้ากันเล็งตัวกัน สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าไม่เห็นก็ไม่หงุดหงิด ตัดสินใจพาเซียนเสวียนเทียนออกจากที่นี่ซะเลย
ขณะนั้นเซวียนหยวนเว่ยหลิงก็มาขวางพวกเขาไว้
"ใจเย็นก่อนสิ ใครบอกว่าให้เจ้าไปแล้ว?"
"นายหมายความว่ายังไง?!" คนของบู๊ตั้งหันมาจ้องเซวียนหยวนเว่ยหลิงด้วยความโกรธพร้อมหน้า
พวกเขาย่อมรู้ดีว่าการถูกขวางไว้แบบนี้หมายความว่าอะไร
ดังคำกล่าวที่ว่าผู้ชนะคือผู้เป็นกษัตริย์ ผู้แพ้คือผู้เป็นโจร
ในที่แห่งนี้ที่ทุกฝ่ายแย่งชิงโอกาสลับกัน ใครหมัดใหญ่กว่าคนนั้นมีเหตุผล ผู้แพ้ย่อมต้องส่งมอบทุกอย่าง
ก่อนหน้านี้ศิษย์บู๊ตั้งเหล่านี้ก็ทำกับผู้แพ้แบบนี้มาแล้ว
แต่พอถึงคราวตัวเอง กลับทำใจรับไม่ได้เสียแล้ว
ศิษย์บู๊ตั้งคนหนึ่งตะโกนโกรธว่า "พวกเราคือคนของบู๊ตั้ง!"
"นายจะทำให้พวกเรากับบู๊ตั้งขาดสัมพันธ์กันจริง ๆ งั้นเหรอ?!"
เซวียนหยวนเว่ยหลิงหัวเราะเยาะว่า "หน้าของบู๊ตั้ง เราจำเป็นต้องฉีกออกไหมล่ะ?"
"พวกเจ้าฉีกมันจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้วด้วยมือตัวเอง ไม่ใช่เหรอ"
"รีบส่งมอบโอกาสลับทั้งหมดออกมา!"
คนนั้นไม่ยอมและพูดขึ้นว่า "ทำไมต้องเป็นแบบนั้น!"