ตอนที่กูเชียนชิวยังไม่ถูกไล่ออกจากสำนักอู่ตัง ฝ่าตี้เต้าเหรินเคยดูแลเขามาก
ดังนั้นเมื่อฝ่าตี้เต้าเหรินรู้ว่ากูเชียนชิวถูกฆ่า เขาก็เต็มไปด้วยความแค้นต่อหลินลั่ว
เขาคิดว่าแม้กู่เชียนชิววจะเป็นศิษย์ที่ถูกไล่ออกจากอู่ตัง แม้เขาจะเคยทำชั่วมามากมาย ก็ควรให้อู่ตังเป็นผู้จัดการ
ไม่ใช่ให้คนนอกฆ่าเชียนชิวอย่างง่ายๆ
ตอนนี้เจอหลินลั่วเข้าความโกรธที่ฝ่าตี้เต้าเหรินกดไว้ในใจก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป
ในสมองมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น นั่นคือแก้แค้นให้เจ้าเชียนชิว!
เสวียนจื่อจื่อรู้ว่านิสัยใจร้อนของฝ่าตี้เต้าเหริน จึงรีบเข้าไปขวางไว้
“ศิษย์น้องฝ่าตี้ เจ้าสงบใจก่อน!”
“เรื่องราวทั้งหมดนี้ ข้าตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว”
“ไม่เกี่ยวกับท่านอาจารย์หลินเท่าไร ผิดก็เพียงข้าเชียนชิวที่หยิ่งยโสและทำตัวเกเรไม่มีเหตุผล”
ฝ่าตี้เต้าเหรินเหลือบมองเสวียนจื่อจื่อ
ออกแรงผลักเสวียนจื่อจื่อที่ขวางหน้าออกไปด้านข้าง
พูดเสียงเย็นว่า “ท่านอาจารย์เสวียนจื่อ ข้าไม่อยากฟังเจ้าเทศน์”
“ความดีที่ท่านอาจารย์มีต่อข้า ข้าจดจำไว้ในใจเสมอ”
“การตายของเขา เจ้าจะไม่ใส่ใจก็ได้ แต่ข้าไม่สามารถเพิกเฉยได้!”
เสวียนจื่อจื่อแสดงสีหน้าจนใจ
พูดสิ่งที่ควรพูดหมดแล้ว แต่ฝ่าตี้เต้าเหรินกลับฟังไม่เข้าหูเลย
อีกอย่างแม้รุ่นของเสวียนจื่อจื่อจะสูง แต่พลังกลับด้อยกว่าฝ่าตี้เต้าเหรินมาก
จะขวางด้วยกำลังก็ไม่มีทางเป็นไปได้
ทำได้เพียงมองดูฝ่าตี้เต้าเหรินเดินไปหาหลินลั่ว