หลินลั่วพูดจบก็กุมมือหงเสี่ยวเสี่ยวอย่างองอาจ
น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง: "เสี่ยวเสี่ยวคือผู้หญิงของฉัน หลินลั่ว!"
"ใครก็อย่าหวังจะรังแกนาง!"
หงเทียนเป่าขี้โมโหจนผิวหน้าสั่นระริก
แต่ติดที่หลินลั่วแสดงพลังทางการต่อสู้ไว้อย่างแข็งแกร่ง จึงพูดค้านไม่ออก
เขาไม่อยากเอาชีวิตไปแลกกับการโต้ปาก
หงเสี่ยวเสี่ยวดวงตาโค้งงอ ดูเหมือนกำลังยิ้ม
แต่เธอยิ้มอย่างรู้จักประมาณตน รีบเก็บรอยยิ้มในไม่ช้า
เหมือนยอมรับในสิ่งที่หลินลั่วพูด
ผู้คนต่างดูแล้วส่ายหน้าติดกัน
คิดว่าหลินลั่วช่างกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก
ต่อหน้าธารกำนัลชิงคู่หมั้นของคุณชายรอง นี่มันเป็นการกดหน้าคุณชายรองลงแล้วตบดัง ๆ ต่อหน้าทุกคน
ความอัปยศนี้ ต่อให้ไม่ใช่คุณชายรอง ผู้ชายปกติทั่ว ๆ ไปก็กลืนไม่ลง!
เรื่องนี้จะต้องนำมาซึ่งการแก้แค้นอย่างรุนแรงของคุณชายรองแน่นอน!
คุณชายรองโมโหจนหน้าดำ
พอเห็นหลินลั่วกับหงเสี่ยวเสี่ยวประสานมือกันแน่น ก็ยิ่งเดือดดาลจนแทบคลั่ง
ไอ้สารเลว!
อีแพศยา!
คู่รักชู้สาวพวกแก ต้องชดใช้ราคาอย่างสาหัส!
ข้าจะทำให้พวกแกใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างทุกข์ทรมาน!
หงเสี่ยวเสี่ยวเป็นห่วงพูดขึ้น: "ทหารรักษาการณ์ประจำเมืองจะมาถึงในไม่ช้า รีบไปเถอะ!"
หลินลั่วเลิกคิ้ว: "เป็นห่วงฉันจริง ๆ นี่นา"
"แต่ถ้าฉันไป แล้วเธอล่ะ?"
"ไอ้หมอนั่นไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่"
หงเสี่ยวเสี่ยวทำตาขวางอย่างน่ารัก: "อย่าคิดไปเองหน่อยเลย"