หลินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นนี้
เขาสะบัดมือเล่นๆหนึ่งที เฉิงเซวียนเซวียนเซถอยหลังสองก้าว เท้าไม่มั่นคงล้มลงนั่งกับพื้น
นางรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าช่างกล้าทำกับข้าเช่นนี้ สมควรตายเหลือเกิน..."
พูดได้เพียงครึ่งประโยค หลินลั่วก็หันขวับมาจ้องด้วยสายตาเยียบเย็น
ชั่วขณะนั้น เฉิงเซวียนเซวียนรู้สึกเหมือนถูกความตายจ้องมอง
นึกถึงตอนที่เกือบถูกหลินลั่วบีบคอเมื่อครู่นี้ ความโกรธทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หลินลั่วหันไปมองหลานหมิงอวี่และคนอื่น ๆ
พูดเย็นชา "ส่งของทั้งหมดที่ติดตัวมา แล้วจะไม่ตาย!"
สีหน้าหลานหมิงอวี่และพวกเปลี่ยนเป็นมืดมนอย่างมาก
มีคนหนึ่งอดไม่ได้ร้องเสียงดัง "พวกเราเป็นนักรบตายด้านกองทัพเซียนเติ้ง ใต้บัญชาของโหวเซิ่งซี!"
"ให้พวกเราส่งของทั้งหมด นี่มันหาความตาย!"
หลินลั่วพูดเรียบ ๆ "งั้นลองดูสิ ว่าใครจะตายก่อนกัน"
น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยเจตนาฆ่าอันเข้มข้น
แม้แต่นักรบตายด้านที่ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน ยังอดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้
สีหน้าของพวกเขาแข็งทื่อ รู้สึกถึงภัยคุกคามแห่งความตาย
พวกเขาเชื่อว่า หากพูดอีกแม้เพียงคำเดียว ไม่สิ แค่ครึ่งคำ ก็จะตายคาที่แน่นอน!
หานเหมิงและคนอื่น ๆ ต่างไม่กล้าพูด หันไปมองหลานหมิงอวี่
หลานหมิงอวี่กัดฟันกรามแน่น ภาวนาในใจว่าผู้ชายต้องยืดหยุ่นได้!