หลินลั่วก้าวเข้าไปในหม้อเสวียนอู่ จากนั้นหม้อเสวียนอู่ก็จมดิ่งลงสู่ท้องทะเล ค่อย ๆ จมลงไปเหนือร่องลึกก้นสมุทรที่มืดมิด
เมื่อหม้อเสวียนอู่กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม มันปลดปล่อยแสงสีน้ำเงินเข้มออกมาเป็นเส้นเล็ก ๆ เชื่อมโยงกับพลังงานที่สะสมไว้เพื่อปราบปรามเบื้องลึก
ภายในหม้อ จิตวิญญาณและพลังของเสวียนอู่ค่อย ๆ แยกตัวออกจากร่างของหลินลั่ว
ในวินาทีที่แยกตัวออกไป หลินลั่วรู้สึกเจ็บแสบร้อนวูบไปทั้งตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
เหมือนกับถูกมีดฟันทั้งร่างมาแล้วรอบหนึ่ง
หลินลั่วรีบตรวจสอบร่างกายของตนเอง
เห็นว่ากระดูกทั้งร่างแทบทุกชิ้นมีรอยแตกร้าว เส้นเลือดและเส้นประสาทพลังก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก
ส่วนบาดแผลที่กล้ามเนื้อและผิวหนังนั้น นับไม่ถ้วนเสียแล้ว
ณ ตอนนี้ แค่จามหนึ่งครั้งก็อาจทำให้ร่างของตัวเองแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ได้
หลินลั่วเข้าใจทันทีว่าทำไมเสวียนอู่จึงไม่ไล่ล่าหลู่หนานโหว
ด้วยระดับความเสียหายของร่างกายแบบนี้ ก่อนที่จะตามทันหลู่หนานโหว ตัวเองก็คงแตกสลายจนหมดสิ้นเสียก่อน
หลินลั่วเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว กัดฟันพูดกับเสวียนอู่ว่า "ท่านผู้อาวุโสเสวียนอู่ ผมใกล้จะไม่ไหวแล้ว"
"ขอร้องเลย ช่วยปั้นสร้างร่างกายให้ผมใหม่เถอะ!"
เสวียนอู่พยักหน้า จากนั้นน้ำทะเลรอบ ๆ ก็ไหลบูรณมารวมกันเหนือหัวของมัน
น้ำยังคงรวมตัวและอัดแน่นต่อไป จนสุดท้ายกลายเป็นหยดน้ำสีเข้มเม็ดหนึ่ง เปล่งประกายระยิบระยับงดงาม
หลินลั่วมองหยดน้ำนั้น ในใจก็อดรู้สึกสะเทือนไม่ได้
นี่หนอ... หนอน้ำแท้เสวียนอู่ของแท้หรือ?
เมื่อน้ำทะเลทั้งหมดหลอมรวมอยู่ในหยดน้ำเม็ดนั้น หยดน้ำก็ร่วงลงสู่กลางคิ้วของหลินลั่ว