เสวียนจีจื้อขยับริมฝีปาก อยากจะโน้มน้าวให้หลินลั่วเปิดช่องไว้สักหน่อย
แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ฝ่าตี้เต้าเหรินเคยทำมา ก็ไม่รู้จะเปิดปากอย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็รู้สึกว่าตัวเองคงไม่มีหน้ามากพอในสายตาหลินลั่ว
ต้องรอให้หลินลั่วระบายความโกรธก่อน แล้วค่อยหาโอกาสขอชีวิตฝ่าตี้เต้าเหรินแทน
หลินลั่วจ้องฝ่าตี้เต้าเหรินด้วยแววตาเย็นเยียบ
จิตใจฝ่าตี้เต้าเหรินถึงกับพังทลายในทันที ร้องไห้ว่า "ผมผิดแล้ว ผมไม่ควรพูดจาบังคับหงหลิงเซียนแบบนั้น!"
"ขอร้องเถอะ ให้ผมมีโอกาสแก้ไขชีวิตสักครั้ง!"
"แล้วผมจะตั้งศาลรูปหล่อนไว้บูชา สวดภาวนาขอโทษหน้ารูปของหล่อนทุกวันทุกคืน!"
ฝ่าตี้เต้าเหรินพูดไปก็คุกเข่าลง
โขกหัวกับหลินลั่วซ้ำ ๆ ร้องขอชีวิต
อัจฉริยะแห่งยุคที่เพื่อเอาชีวิตรอด กลับคุกเข่าโขกหัวขอโทษอย่างไร้ศักดิ์ศรี
ทุกคนที่เห็นก็ส่ายหัวเสียดาย
รู้สึกว่าฝ่าตี้เต้าเหรินทำหน้าสำนักอู่ตังให้เสียหายหมดสิ้น
เสวียนจีจื้อเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มขื่นอย่างช่วยอะไรไม่ได้ ช่างเป็นผลจากการกระทำของตัวเองจริง ๆ!
กฎแห่งธรรมชาติชัดเจน บุญวาทยกรรมไม่เคยล่มเลย
ทุกคนต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองเคยทำ
หลินลั่วไม่สนใจการขอชีวิตของฝ่าตี้เต้าเหรินเลย ฟาดมือตัดแขนขวาและขาซ้ายของฝ่าตี้เต้าเหรินขาด
จากนั้นตบฝ่ามือเดียวบดตันเถียนและชี่ไห่ของเขาแตกกระจาย
พูดเสียงเย็นว่า "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะ ก็ยืนอยู่เหนือคนอื่นสูงส่งสินะ?"
"งั้นข้าจะให้เจ้าได้สัมผัสความรู้สึกของการเป็นคนไร้ค่าดูสักหน่อย"
"ดูสักว่าต่อจากนี้ เจ้ายังจะทำตัวสูงส่งเหมือนเดิมได้อีกหรือไม่!"