ฝูงสัตว์ร้ายก้าวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว
หมาป่าตัวแรกที่พุ่งเข้ามาถึง ได้เริ่มกัดกินกางเกงของหลินลั่วไปแล้ว
หลินลั่วรีบคืบคลานถอยหลังอย่างตื่นตระหนก
แต่มือทั้งสองขาทั้งสองถูกมัดแน่น บวกกับร่างกายอ่อนแอ ทำให้หนีไม่พ้นอย่างแน่นอน
หลินลั่วเหงื่อท่วมศีรษะ คิดหาทางหนีจนสมองปวดแทบแตก
แต่คิดไปคิดมาก็ไม่มีทางออกแม้แต่ทางเดียว
นี่ตัวฉันจะต้องโดนพวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้กระทำยับจริง ๆ หรือ?
เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวเฮงซวยนี่ ใจร้ายจริง ๆ!
ถ้าต้องถูกกระทำยับจริง ๆ ชีวิตต่อจากนี้ก็ไม่ต้องอยู่แล้ว!
เอางี้เถอะ โขกหัวตายตรงนี้ไปเลยยังจะดีกว่า!
หลินลั่วขบฟัน พยายามเชื่อมต่อกับมังกรไฟหยางบริสุทธิ์ขอยืมพลังสักหน่อย
แต่มังกรไฟหยางบริสุทธิ์กลับนอนแน่นิ่งอยู่ลึกในตันเถียน ไม่ตอบสนองแม้แต่นิดเดียว
หลินลั่วสิ้นหวังจนสุดหัวใจ
ชื่อเสียงทั้งชีวิตของฉัน กำลังจะพังยับอยู่ตรงนี้แล้วสินะ!
ณ เวลานั้น กวางป่าก้มลงมาจมูกแตะหน้าของหลินลั่ว ลมหายใจร้อนผ่าวพุ่งออกจากจมูก
ทำให้หลินลั่วสะดุ้งเฮือก ตะโกนลั่นว่า "หนีไป!"
"เจ้าสัตว์เดรัจฉาน หนีให้พ้น ๆ ไปไกล ๆ!"
เขาหวังใช้เสียงขู่ขับไล่กวางป่า
แต่กวางป่าก็ถูกยามาเหมือนกัน ไม่กลัวการขู่ด้วยเสียงเลย
กลับยื่นลิ้นมาเลียแก้มของหลินลั่ว
หลินลั่วอยากตายเสียให้รู้แล้ว
เขาหลับตาแล้วตะโกนลั่นว่า "เจียงเหมี่ยวเหมี่ยว! ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ไปไหนไกล!"
"ขอแค่ขับไล่พวกสัตว์พวกนี้ออกไป ให้ฉันทำอะไรก็ได้!"
คราวนี้เขากลัวเข้าจริง ๆ แล้ว
แต่คำขอร้องของเขาไม่ได้ผลใด ๆ
นอกถ้ำเงียบสนิท เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ตอบสนองเลย