หลินลั่วขมวดคิ้วกระตุกสองสามครั้ง
รู้สึกว่าน้ำเสียงของเจียงเหมี่ยวเหมี่ยวฟังดูไม่ได้ตั้งใจดีอะไรแน่นอน
ชาตินี้เพิ่งหนีฝูงหมาป่ามาได้ ก็กำลังจะเข้าปากเสืออีกแล้ว!
"อืม นั่น..."
หลินลั่วเกาจมูกตัวเองเบา ๆ นึกถึงกลยุทธ์ที่ตั้งใจไว้เมื่อครู่ว่า ชายแท้ย่อมก้ำกึ่งยืดหยุ่นได้
จึงหยิบยิ้มมาติดปากแล้วกล่าวว่า "ขอขอบคุณบุญคุณช่วยชีวิตของนางพลอย"
เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มเย็น: "อย่ารีบขอบคุณเลย เพราะฉันไม่ได้มาช่วยนายหรอก"
"ฉันแค่อยากแก้แค้น จึงต้องทรมานนายอย่างช้า ๆ เท่านั้น!"
หลินลั่วได้ยินดังนั้นก็โล่งใจทันที
ขอแค่ไม่ฆ่าเขาตายซะงั้นก็ยังดี
ส่วนทรมานอย่างช้า ๆ นี่ไม่เป็นไรเลย ยังไงก็หาโอกาสหนีได้อยู่แล้ว
เขายิ้มแฉ่ง "เหมี่ยวเหมี่ยว เราสองคนก็ถือเป็นสามีภรรยากันมาหนึ่งวัน ต้องมีเมตตาต่อกันบ้างสิ"
"จะทรมานฉันก็ได้ แต่ลงมือเบา ๆ หน่อยนะ"
แววตาเจียงเหมี่ยวเหมี่ยวสะดุ้งด้วยความโกรธ "เชี่ย! ใครจะไปลงมือเบา ๆ กับนาย!"
"ฉันจะทรมานนายให้สาหัส!"
หล่อนกำหน่างแน่นด้วยความขุ่นมัว แล้วเหวี่ยงหมัดถีบเท่าใส่หลินลั่วรัวเป็นชุด
หลินลั่วป้องกันใบหน้าไว้ ตะโกนว่า "ตายใต้ดอกโบตั๋นย่อมเป็นผีที่รื่นรมย์ ขอให้พายุรุนแรงยิ่งกว่านี้มาเลย!"
เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธจนขบฟันกรอด เหวี่ยงหมัดเท่าตกลงมาราวดั่งสายฝน
ไม่ช้าก็ทำให้หลินลั่วหน้าบวมเขียวช้ำทั้งใบ
พอเห็นหล่อนเหนื่อยและหยุดมือ หลินลั่วก็เผยใบหน้าหล่อเสมือนไม่มีรอยแผลเป็น
แล้วยิ้มยั่วยวนทั้งใบ "เหมี่ยวเหมี่ยว ตีฉันแล้วใจนายสบายใจไหม?"
"ถ้าทำให้นายสบายใจ ฉันยินดีให้นายตีทุกเมื่อเลย"