“ลู่เย่!!!”
“ชดใช้ชีวิตน้องชายฉันมา!”
สามีภรรยาวัยกลางเมืองคนหนึ่งซึ่งน้ำตายังไม่ทันแห้ง นำฝูงชนจำนวนหนึ่งรุมล้อมขวางทางไว้ ข้างหน้ามีชายหนุ่มคนหนึ่งเป็นหัวหน้า
“เจียงเอ๋อร์ ไงก็คือเขา! เขาทำให้น้องชายแกตายในดันเจี้ยนประหลาด! อ๊อกๆ พ่อกับแม่เห็นกับตาตัวเอง!”
“อ๊อกๆ แกต้องแก้แค้นแทนน้องชายแกให้ได้!”
หญิงสาวจ้องลู่เย่ด้วยสายตาแค้นเคือง
ลู่เย่หันไปมองอู๋ชิง: “ดูเหมือนจะมีคนคิดจะฆ่าฉัน”
“แกจะลงมือเองหรือให้ฉันช่วย?” อู๋ชิงตอบเรียบๆ
หลิวจื่อเจียงหรี่ตาลง เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ก็รีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วโยนสัญญาหนึ่งฉบับลงตรงหน้าลู่เย่
“ไม่เกี่ยวกับคนอื่น ฉันขอสู้ตายกับแก! ถ้าไม่กล้าก็เป็นลูกไล่!”
เจ้าเล่ห์จริงๆ
เห็นว่ามีคนคุ้มครอง ก็เลยรีบชิงท้าเขาสู้ตัวต่อตัวก่อน
“งั้นคงต้องลงมือเอง” ลู่เย่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เมื่อคำท้าสู้ตายถูกส่งออกไปแล้ว ผู้ถูกท้าปฏิเสธไม่ได้
“ของแบบนี้ตกลงยอมรับคำท้าอย่างไร?”
“เขียนชื่อนายลงไป!”
“ปากกา? อืม...ไม่มีใช่ไหม?”
ลู่เย่หยิบสัญญาสู้ตายบนพื้น สิ่งนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน เลยไม่ค่อยเข้าใจขั้นตอน
แต่เขามองอีกครั้ง เส้นด้ายแดงประหลาดที่ละเอียดสดใสราวกับเลือดค่อยๆ ไหลออกมาจากสัญญา และในที่สุดก็รวมตัวกันเป็นคำว่า [ลู่เย่]ในช่องสุดท้าย
ลงนามเสร็จ คำท้าก็เป็นที่ยอมรับ สัญญาสู้ตายก็ค่อยๆ สลายไป
“หลิวจื่อเจียง นักเรียนประจำชั้นปีสอง ความสามารถควบคุมสิ่งลี้ลับระดับ B ‘วิญญาณ’!”
“ลู่เย่ นักเรียนใหม่ห้องดับพิษ ความสามารถควบคุมสิ่งลี้ลับระดับ S ‘สัญญา’!”
กฎที่ต้องรายงานข้อมูลส่วนตัวเมื่อสู้ตายแบบนี้ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนกำหนดขึ้นมา
นอกจากระดับความสามารถควบคุมสิ่งลี้ลับที่เป็นตัวแทนพลังการต่อสู้แล้ว