[คะแนนความโปรดปรานที่มิโกะคิริยามะ ยูคิโนะมีต่อลู่เย่ -10]
ลู่เย่ทำเป็นดื่มน้ำ ท่ามกลางสายตามีตัวอักษรสีเลือดลอยผ่านไป
เขานั่งอยู่ตำแหน่งล่างสุด
มิโกะคิริยามะ ยูคิโนะนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพอดี
ทั้งสองคนห่างกันอย่างน้อยสองเมตรโดยมีโต๊ะอาหารคั่นกลาง
แต่นางกลับใช้เท้าเสียดสีกับต้นขาของเขาได้
นี่แสดงว่าขานางยาวอย่างน้อยสองเมตร
ยาวกว่าขาของหลงหลวนซะอีก
และไม่ใช่แค่ลู่เย่เท่านั้น
คนอื่น ๆ ก็ถูกนางเสียดสีด้วยเหมือนกัน
ชายร่างผอมที่ไม่ค่อยพูดจา นั่งตัวตรง มือที่ถือตะเกียบกำแน่น แสดงความอดทนอย่างเต็มที่
หนุ่มเจ้าสำราญนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่งสายตายั่วยวนกลับไปให้มิโกะคิริยามะ ยูคิโนะ แล้วก็กางขารับเชิง
หนุ่มกล้ามเนื้อหัวโล้นตรงไปตรงมามากกว่า หัวเราะหึหึ แล้วก็ยื่นมือใหญ่ล้วงลงไปใต้โต๊ะ
หนุ่มแว่นตานิ่งเฉย แต่ลมหายใจถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ดูเหมือนว่าทุกคนจะ "ได้รับการดูแล" กันครบถ้วน
.......
"อืม..."
เฉินเฉินที่นั่งอยู่ติดกันอยู่ดี ๆ ก็ส่งเสียงครางอัดอั้นออกมา
"เป็นอะไรไป? โดนก้างปลาติดคอเหรอ?" ลู่เย่แสร้งถามทั้งที่กลั้นขำ
"ไม่เป็นไร กรุณาอย่า...มาวุ่นวายกับฉันตอนนี้!"
ลู่เย่จับมือเฉินเฉินแน่น "ตัวสั่นขนาดนี้ คงจะกระหายน้ำแน่ ๆ รีบดื่มน้ำสิ ดื่มอึกสองอึกเดี๋ยวก็หายสั่นเอง"
แล้วก็ยกน้ำเย็นจัดราดเข้าปากอีกฝ่ายสองอึกใหญ่
เฉินเฉินทำหน้าหมดอาลัยตายอยากทันที "ทำลายเรื่องใหญ่ของฉันซะได้"
ปัง!
หลู่เซินที่นั่งอยู่ทางขวามือ ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วก็ทรุดกายพิงเก้าอี้
"ชัง..."
.......
"ร้อนจังเลย"
มิโกะคิริยามะ ยูคิโนะที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้าแดงก่ำ
นางยืดคอเสื้อให้หลุดออกเล็กน้อย สายตายั่วเย้าฉายชัดกวาดมองไปทั่วทั้งโต๊ะ