"อูอูอู!"
"เรียนๆ หน่อย กล้าร้องก็กล้าถูกเฆี่ยน"
ลู่เย่เก็บแส้เส้นเล็ก ขยับนิ้ว แล้วดึงด้ายแดงที่ปิดปากสมาชิกกองทัพชางหมิงสองคนออก
ทั้งคู่หอบหายใจราวกับกำลังจะขาดใจ
โดนเฆี่ยนครึ่งชั่วโมงยังพอทนได้
ที่แย่คือตอนที่ลู่เย่อุดปากพวกเขา แถมยังอุดจมูกไปด้วย
เกือบหายใจไม่ออกตายคาที่
"ทหารตายได้ แต่ทนดูถูกไม่ได้! ถ้ากล้าจริงก็แก้เชือกให้เรา แล้วมาประลองตัวต่อตัว!" หนึ่งในสมาชิกกองทัพชางหมิงตะคอกออกมาอย่างเดือดดาล
ลู่เย่สูดจมูกด้วยความดูถูก แล้วหยิบแส้เส้นเล็กออกมา
"ว่าแต่เรื่องนั้น..." พอเห็นท่าทีลู่เย่กำลังจะลงมือ ฝ่ายนั้นก็เปลี่ยนคำพูดทันที "ที่จับเราได้ก็แปลว่าฝีมือเราสองคนสู้เจ้าไม่ได้ ถูกลงโทษก็สมควรแล้ว จะได้เป็นบทเรียนให้พัฒนาตัวเอง"
"แล้วนายล่ะ?" ลู่เย่ชี้แส้ไปที่อีกคน
อีกคนคิดไม่ถึงสองวิ เผยรอยยิ้มเผยอฟันขาวที่หายไปหนึ่งซี่ "ข้ายอมจำนนด้วยใจจริง"
ที่พูดคือความจริงใจ
ยิงหัวปีศาจแม่นยำระยะหมื่นเมตร ตามล่าฝ่า การไล่ล่าของหัวหน้าทีมและสมาชิกคนอื่นๆ ยังวิ่งปรี่มาถึงตัวภายในไม่กี่วินาที แล้วจัดการทำให้สลบแล้วอุ้มหนีไป
ต้องยอมจริงๆ
คนทั่วไปทำไม่ได้แน่นอน
"ข้าแค่อยากรู้ว่าตอนนั้นปืนในมือแกคืออะไรกันแน่"
"เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถามให้มากเรื่อง ถามไปก็ยิ่งทุกข์ใจเปล่าๆ"
ลู่เย่ไม่มีทีท่าจะปฏิบัติกับเชลยอย่างดีแม้แต่น้อย หลังจากโดนแส้หวดไปครึ่งชั่วโมง ตอนนี้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าทั่วทั้งตัว
เดินไปที่กองไฟ เริ่มปิ้งน่องไก่พลางอ่านหนังสือไปด้วย
สติปัญญา+1+1+1........
ส่วนสมาชิกกองทัพชางหมิงสองคนที่ถูกมัดเป็นดักแด้ แอบสำรวจถ้ำ แล้วมองหน้ากัน
ต่างพากันยิ้มขื่น
ถ้ำนี้........เห็นได้ชัดว่าเตรียมการและสำรวจพื้นที่ไว้ล่วงหน้าแล้ว