"หมอกแดงนี้มีพิษสง อย่าให้ถูกกระจายกำลัง"
ในพื้นที่ปิดกั้น หมอกแดงบดบังสายตาทุกคน แม้แต่การรับรู้ก็ไม่อาจทะลวงผ่าน
"การรับรู้ของพวกเราถูกบีบอัด เขาก็เช่นกัน ขอบเขตการปิดกั้นไม่กว้าง เขาไม่มีพื้นที่เคลื่อนไหวมากนัก ล้อมสี่ด้าน"
"หลี่อี มาอยู่ข้างหลังข้า ระวังเขาจะลงมือกับเจ้าก่อน"
ในฐานะหัวหน้ากองทัพชางหมิง หวังเฉาใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาก็ส่งสัญญาณไปถึงสมาชิกทุกคน
สมาชิกที่ชื่อหลี่อีถอยกลับอย่างไม่ลังเล ไปยืนอยู่ด้านหลังหวังเฉาพร้อมกับสมาชิกอีกคน
ไม่ใช่เพื่อปกป้องหัวหน้า แต่เพื่อให้หัวหน้าปกป้องพวกเขาสองคน
เขาเพราะถูกอีกฝ่ายโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวจนถูกจดจำ อาจถูกโจมตีก่อนเป็นเป้าหมาย
ส่วนสมาชิกอีกคนนั้นคือ "ดวงตา" ของกองทัพชางหมิง มีความสามารถพิเศษในการมองทะลุตำแหน่งของเป้าหมาย
หวังเฉาเดินช้า ๆ ท่ามกลางหมอกแดง ไม่รีบลงมือ ในฐานะหัวหน้าทีม สิ่งที่เขาต้องการคือควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด และหยั่งรู้เจตนาทุกอย่างของศัตรู แล้วค่อยแยกชิ้นส่วน
ปัง!
ร่างหนึ่งปลิวกระเด็นออกมาจากหมอกแดง
ชายร่างกำยำกัดฟันลูบต้นคอตัวเอง ชี้มือไปทางหนึ่ง: "ให้ตายเถอะ แอบตีหัวข้า? เขาอยู่ตรงนี้!"
เสียงเพิ่งจบลง สมาชิกสองคนก็พุ่งเข้าไปตามทิศทางที่เขาชี้ ทว่าผ่านไปครู่หนึ่งก็ออกมาด้วยสีหน้าสับสน
"ไม่มีใคร"
"ไม่ใช่บอกว่าอยู่ตรงนี้ไง?"
ตูม!
เสียงระเบิดกลับดังมาจากทางซ้าย
สมาชิกอีกคนหน้าดำเป็นถ่านเดินเซถอยออกมา พ่นควันดำออกจากปากสองพ่น
"แค่ก ๆ ระวังหน่อย ไอ้หมอนี่มีกระดาษระเบิด"
"วิ่งหนีเร็วจริง"
"หลินหยวน คิดหาทางดูว่าจะสามารถดูดซับหมอกดูดซับให้หมดได้ไหม"
"เพิ่งดูดไปเมื่อกี้เอง เขาเติมหมอกเข้ามาใหม่แล้ว"