ค่ำคืนนี้ลู่เย่นอนหลับสบายเป็นที่สุด
ลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แล้วเดินลงไปชั้นหนึ่ง
บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าเตรียมไว้แล้ว
ข้าวหนึ่งถ้วย ปลาซาบะย่างหนึ่งตัว ซุปมิโซะถ้วยเล็กหนึ่งถ้วย
กฎข้อที่ 2: [อาหารเช้า]
อาหารเช้าเป็นเซ็ตคงที่ ต้องกินให้หมด ห้ามเหลืออะไรเด็ดขาด โดยเฉพาะซุปมิโซะถ้วยเล็กนั่น
ลู่เย่กินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน
ระหว่างพักกิน ก็หยิบหนังสือผีออกมาศึกษาบทเรียนของวัน บางครั้งก็เงยหน้ามองเงาร่างยั่วใจที่กำลังซักผ้าตากผ้าอยู่ในลานโรงแรม
หญิงม่ายที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตผ้าไหมตัวเดียว ทำท่าโค้งตัวแล้วยืนขึ้นซ้ำไปซ้ำมา เผยให้เห็นเส้นโค้งอวบอิ่ม
แสงแดดยามเช้าส่องผ้าบาง ๆ จนเกือบโปร่งใส
"ช่างยั่วจริง ๆ"
"แล้วยังใส่กางเกงในแบบสายเดี่ยวอีก"
เสียงฝีเท้าดังมา
คนอื่น ๆ ก็เดินลงมาที่ชั้นหนึ่งกันแล้ว
สองคนที่เมื่อวานสลับแขนกัน คงใช้วิธีบางอย่างทำให้แขนกลับคืนสภาพเดิมได้แล้ว
คุณชายที่เล่นเกมเสียลูกตาข้างหนึ่ง ก็งอกตาใหม่ขึ้นมาแล้ว เพียงแต่แว่นตาดูจะยังเข้ากับร่างกายไม่เต็มที่ ชอบตาเหล่เข้าหากันเป็นนิสัย
เฉินเฉินเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อแขนสั้นกางเกงขาสั้นสีฉูดฉาด สวมสร้อยคอทองเส้นโตและแว่นตาดำ
พอถอดแว่นดำออก ก็เห็นดวงตาสองข้างที่มีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ มีถุงใต้ตาดำคล้ำเหมือนโดนต่อยมาสองหมัด
"เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?" ลู่เย่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"จะหลับได้ยังไงไงเล่า"
เจ้าอ้วนเล็ก ๆ รู้สึกเหมือนตัวเองแก่ลงไปสิบปี ทั้งคนดูโทรมลงมาก
"เมื่อคืนโดนเคาะประตูทั้งหมด 12 ครั้ง โทรทัศน์เปิดเอง 8 ครั้ง ในห้องน้ำมีเสียงร้องไห้ดัง 6 ครั้ง แล้วก็มีไอ้บ้าใครไม่รู้มานั่งเอกเขนกอยู่หน้าประตูคร่ำครวญทั้งคืน นายว่าเอาเถอะ ฉันจะหลับได้ยังไง?"
ลู่เย่มองคนอื่น ๆ อีกหลายคน ใบหน้าเหนื่อยล้ายิ่งกว่าเฉินเฉินอีก