"ยินดีด้วย ยินดีด้วย"
"ยินดีเหมือนกัน ยินดีเหมือนกัน"
"โสมปีศาจร้อยปี แขกผู้มีเกียรติเชิญเข้า~"
ลู่เย่สวมหมวกมงคล แขวนป้ายพนักงานไว้ที่เอว ยิ้มแย้มพร้อมยกมือคารวะสิ่งลี้ลับตรงหน้า
วินาทีที่สิ่งลี้ลับที่นำของขวัญมาเดินเข้าประตูจวนสกุลเจียง
โสมปีศาจร้อยปีต้นนั้นก็หายไปจากแขนเสื้อของลู่เย่อย่างเป็นทางการ
พูดให้ถูกคือ
มันหายเข้าไปในถุงร้อยปีศาจที่ลู่เย่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ
เขาสังเกตเห็นจุดบกพร่องตั้งแต่แรกแล้ว
งานรับของขวัญสามารถซื้อได้ด้วยเงินมัจจุราช
ของขวัญที่สิ่งลี้ลับส่งมานั้นไม่ต้องลงทะเบียน
แล้วจะลังเลอะไรอีกล่ะ?
ตั้งแต่รับช่วงงานต่อจากปีศาจตนนั้น
ของขวัญที่สิ่งลี้ลับส่งมาก็ไม่เคยถูกโยนลงในกล่องนั้นแม้แต่ชิ้นเดียว
โดนเขายักยอกเข้ากระเป๋าร้อยปีศาจของตัวเองหมด
เจ้าบ่าวเป็นจอหงวน ของขวัญที่สิ่งลี้ลับเหล่านี้นำมาล้วนไม่เบา
ทั้งโสมปีศาจ หญ้าปีศาจ เครื่องมือปีศาจ เงินปีศาจ.......
ถึงตอนนี้ เงินมัจจุราชพันตำลึงที่เขาใช้ซื้องานก็คืนทุนไปนานแล้ว
ที่เหลือล้วนเป็นกำไร
แถมการเป็นปีศาจเฝ้าประตูคอยรับของขวัญจากแขก ยังเท่ากับได้ผ่านการพบปะกับแขกทุกคน
ถามว่าการมีส่วนร่วมลึกแค่ไหน? หืม? ลึกแค่ไหน?
อย่างน้อยก็ต้องลึกกว่าหลิวจื่อเทาที่แบกอุจจาระมากใช่ไหม?
"นั่นหมายความว่า ขอแค่หนีออกจากดันเจี้ยนประหลาดภายในสามวัน โอ้ไม่ สองวันหลังจากนี้ พวกมันก็ไม่มีทางรู้ว่าของขวัญทั้งหมดโดนฉันยักยอกไปแล้ว"
"อีกทั้ง!"