"เฮ้อ... เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"
เฉินเฉินเอามือทั้งสองข้างกดเข่า หอบหายใจอย่างหนัก ร่างอวบอ้วนดูเหมือนจะซูบลงไปรอบหนึ่ง
หลังจากถูกลู่เย่เตะลงจากรถ ที่เหลืออีกแปดร้อยกว่ากิโลเมตร เขาก็วิ่งตามหลังรถกลับมาตลอดทาง
ขาทั้งสองข้างแทบจะวิ่งจนเป็นอัมพาต
ระหว่างทางยังโดนตำรวจจราจรเรียกปรับอีกครั้ง ด้วยเหตุผลว่าวิ่งบนทางด่วนโดยไม่มีมาตรการความปลอดภัย ส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยทางการจราจร
"พี่ชิง"
เฉินเฉินเห็นอู๋ชิงยืนอยู่ตรงนั้น ก็เรียกอย่างสุภาพก่อน แล้วยิ้มประจบประแจง
"ผมนำคนมาส่งให้อย่างดีแล้วนะ ไร้รอยขีดข่วนแม้แต่เส้นเดียว"
จากนั้นพอหันไปมองชายวัยกลางคนในชุดคลุมดำที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กลับไปเป็นท่าทางเกียจคร้านตามเคย "ท่านอาจารย์ใหญ่ถึงกับมารับผมด้วยตัวเองเลยเหรอ? เกียรติยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว"
ชายวัยกลางคนยิ้มโดยไม่พูดอะไร ปรบมือเบาๆ วินาทีถัดมาเฉินเฉินก็กลายเป็นเงาร่างปลิวหายไปในอากาศ
"ขาดเรียนโดยไม่ได้รับอนุญาตสามวัน ลงโทษขังห้องเล็กมืดหนึ่งสัปดาห์"
ชายวัยกลางคนถึงหันมามองลู่เย่แล้วยิ้มพร้อมลูบเครา สีหน้าทั้งแปลกใจและดีใจ "ถึงระดับขั้นสามแล้วหรือ?"
"หลี่เทียนอี อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนภูตเขาหนัง" อู๋ชิงแนะนำอยู่ข้างๆ
"ได้พบอาจารย์ใหญ่"
หลี่เทียนอีก้มหน้ายิ้มๆ "ไม่เป็นไร ต่อจากนี้ก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน"
ลู่เย่รับความสนิทสนมนี้ไว้อย่างสงบ ตอนที่กระจอกก็ไม่มีใครสนใจ พอเก่งแล้วทุกคนก็อยากเข้าใกล้ นี่เป็นเรื่องปกติ
บนร่างกายมีไอเย็นเฉียบวาบผ่านไป น่าจะเป็นอู๋ชิงกำลังสัมผัสพลังของเขา