บรรพบุรุษสิบแปดจักรพรรดิผี เจ้าบอกให้ข้าดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากสยองขวัญเนี่ยนะ?

ตอนที่ 30 กวาดเครื่องรางวิญญาณ กลับมาเป็นตัวเอง!

7 นาที· 1.6K คำ

ลู่เย่กลับมาที่ทางเดินชั้นสาม

ภาพปักเจ้าสาวชุดแดงที่หน้าอกเริ่มร้อนขึ้น ในหัวมีเสียงของหลงหลวนดังออกมา

"ให้ข้าช่วยท่านพี่!"

ชัดเจนว่าหลงหลวนระดับ S สัมผัสได้ว่าลู่เย่เข้าสู่ดันเจี้ยนระดับเอจริง ๆ และรับรู้ถึงอันตราย

แต่ลู่เย่เพียงส่ายหัว: "ไม่ ฉันจะผ่านด้วยตัวเอง"

ถึงแม้ถ้าเรียกหลงหลวนระดับ S ออกมา การผ่านดันเจี้ยนจะง่ายมาก

แต่ลู่เย่ยังคงตัดสินใจลงมือเอง

ความลับของดันเจี้ยนคือเขาใช้สมองค้นพบ

การผ่านดันเจี้ยนระดับเอครั้งนี้ก็ต้องทำให้สำเร็จด้วยมือตัวเองเช่นกัน

นี่ถึงจะเรียกว่ามีจุดเริ่มต้นและจุดจบ

.........

หลังจากเข้าสู่พื้นที่กลับหัว

ทางเดินชั้นสามไม่มีความสงบเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

พรมเต็มไปด้วยรอยเท้าเลือดเป็นชุด ๆ บนเพดานมีแมลงเน่าเปื่อยไต่คลานไปมาอย่างหนาแน่น

และห้องพักที่ปิดสนิทไร้ผู้คนเหล่านั้น ภายในกำลังส่งเสียงคำรามของสิ่งลี้ลับที่รอไม่ไหวแล้ว

ก่อนหน้านี้ตอนก้มลงเก็บช้อนซุป ลู่เย่เห็นใบหน้าผีใต้โต๊ะอาหาร นั่นคือร่างจริงของสามีเงียบขรึมในโลกเงาสะท้อน

หัวหลายหัวที่โผล่ออกมาจากห้องมองเขาคือสิ่งลี้ลับที่อาศัยอยู่ในห้องพัก

โรงแรมทุ่งร้างที่ดูสงบภายนอก

เพราะสิ่งลี้ลับทั้งหมดซ่อนอยู่ในเงาสะท้อนต่างหาก!

เมื่อเปิดจริง ๆ จะระเบิดอันตรายไม่รู้จบ แต่เช่นเดียวกัน........

เครื่องรางวิญญาณก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

"กลไกแบบนี้น่าจะเป็นความสามารถของสิ่งลี้ลับด้วย จะเป็นอะไรนะ? ลอกแบบ? เงาสะท้อน? ภาพสะท้อน?"

ลู่เย่ยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ

"หัววัว"

"หน้าม้า"

ร่างสูงใหญ่สองร่างสูงสี่เมตรค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นด้านหลังลู่เย่

ความสามารถควบคุมวิญญาณระดับ B [หัววัวหน้าม้า]

"มาละเจ้าหนูลู่!"

"เปิดประตู"

"รับคำ! ท่านดูดี ๆ นะ!"

หัววัวถุยน้ำลายลงบนฝ่ามือ ขวานใหญ่ในมือฟันลงไปที่ประตูด้านหน้าอย่างรุนแรง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป