รุ่งเช้าวันต่อมา เย่ตงขุยและหลิวฉวนก็มาถึงหน้าประตูพร้อมกันโดยไม่นัดหมาย
ทั้งสองสบตากัน ก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายมากังวลเรื่องกังหันน้ำเหมือนกัน
คนในตระกูลเย่กำลังกินข้าวเช้าอยู่ พอเห็นทั้งสองมาถึง เย่เหล่าต้าก็รีบลุกขึ้นเอ่ยปากทัก:“ท่านอาตงขุย ลุงเขย มากันแล้วหรือ มานั่งกินด้วยกันสักหน่อยสิ!”
“ไม่ล่ะ ๆ กินที่บ้านมาแล้ว” หลิวฉวนพูดจบก็จ้องเย่เหล่าซานด้วยสายตาที่ร้อนรน
เย่ตงขุยยิ่งตรงไปตรงมา รีบเร่งเสียงดัง:“รีบกินเถอะ ผู้ชายกินข้าวจะช้าช้าแบบนี้ทำไมกัน”
เย่เหล่าซานถูกทั้งสองคนจ้องเขม็ง ก็รีบดื่มข้าวต้มในถ้วยจนหมด ไหนจะไม่ทันได้กินขนมแป้งสักชิ้นก็ต้องตามทั้งสองออกจากประตูไป
ยายเย่เห็นเช่นนั้นก็ทำได้เพียงถอนหายใจ ในบ้านตอนนี้แม้แต่เฟอร์นิเจอร์สักชิ้นก็ไม่มี กินข้าวเช้าก็ต้องต่างคนต่างถือถ้วยหาที่นั่งยอง ๆ กินกันเอง
หากพึ่งแค่เย่เหล่าซานคนเดียว จะให้ทำเฟอร์นิเจอร์ที่ต้องใช้ทั้งครอบครัวได้ถึงเมื่อไหร่กัน?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้คนยังถูกดึงตัวไป ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ซ่อมกังหันน้ำนั้นเสร็จ!
“เหล่าใหญ่” ยายเย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจได้:“ข้าว่าจะให้คนทั้งครอบครัวรอซานทำเฟอร์นิเจอร์ก็ดูไม่สมจริงนัก
“วันนี้เจ้าคู่กับเหล่าร่างเข้าเมืองไปดูหน่อยสิ ดูว่าในเมืองหลวงมีร้านขายของมือสองบ้างไหม จะได้ซื้อโต๊ะ ตู้ไม้มือสองกลับมาสักสองสามชิ้น
“แค่ราคาเหมาะสม เนื้อไม้ดี มีตำหนิเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่เป็นไร ซื้อกลับมาให้ซานซ่อมแซมอีกทีก็ใช้ได้