หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ แม่นมเจียงพาวอลนัทเล็ก ที่ชิงเทียนมอบให้ฉินเฮ่อเซวียน นั่งรถกลับเมืองหลวงไป
ส่วนเย่ตงหมิงก็มีเด็กรับใช้ประคองขึ้นรถกลับไปที่ตัวอำเภอ
ชายในห้องตะวันออกหลายคนก็เมาจนล้มลงไปสองสามคน
เย่จวนเอ๋อร์เดินไปดูแวบหนึ่ง เห็นสามีของตนนอนแผ่หราอยู่บนเตียงนอนแบบจีน กรนเสียงดัง
“พี่สะใภ้ ให้เขานอนที่บ้านคุณก่อนเถอะ พอสร่างเมาแล้วเขาก็รู้จักกลับเอง”
ใครจะรู้ว่าหลิวฉวนได้ยินเสียงนาง ก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาพูดว่า “ข้า...ข้าไม่ได้เมา ตอน...ตอนบ่ายถึงคิวบ้านข้าต้องรดน้ำนาแล้วนะ!”
เย่เหล่าต้าเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วย พยุงหลิวฉวนกลับบ้านด้วยกันกับเย่จวนเอ๋อร์
ตอนเที่ยงเขาก็ร่วมดื่มไปไม่น้อย แต่ดูเหมือนยังไม่เมา แค่หน้าค่อนข้างแดง หลังจากส่งหลิวฉวนกลับบ้านก็เริ่มพยายามเข้าไปใกล้ ๆ อาสะใภ้ใหญ่เย่ อย่างไม่ลดละ
“อุ๊ย! ข้ากำลังทำงานอยู่ เจ้าถอยไปหน่อยสิ!” อาสะใภ้ใหญ่เย่ยื่นมือผลักเขา
อาสะใภ้สามเย่เห็นแล้วก็เอามือปิดปากหัวเราะคิก “พี่สะใภ้ใหญ่ รีบพาพี่ใหญ่เข้าห้องเถอะ!”
อาสะใภ้ใหญ่เย่หน้านิดหน่อย เพราะเย่เหล่าต้าทุกครั้งที่ดื่มมากเกินไปก็จะมีนิสัยติดหนึบ
คนในครอบครัวมาหลายปี ก็ย่อมรู้ดีถึงจุดนี้
“คนอะไรกัน ไม่รู้จักดื่มน้อย ๆ หน่อย!”
อาสะใภ้ใหญ่เย่ปากก็บ่น แต่ก็ยังพยุงพี่ใหญ่เย่กลับห้องไป
อาสะใภ้รองเย่คว้าตัวชิงเทียนที่กำลังจะเดินตามเข้าไปได้ทัน
“ชิงเทียน คุณชายน้อยฉินไม่ได้ให้สมุดเล่มเล็ก ๆ กับเจ้าไว้เล่มหนึ่งหรือไง พี่ใหญ่จะสอนเจ้าท่องบทกวีดีไหม?”
“ดีเจ้าค่ะ!” ชิงเทียนพยักหน้า “แต่สมุดอยู่ในกระเป๋าเดินทาง ต้องไปเอาจากแม่”