อาสะใภ้ใหญ่เย่อยู่เป็นเพื่อนชิงเทียนที่บ้านหลายวัน
แต่จะปล่อยให้หอสุราอยู่ในความดูแลของผู้อาวุโสเฉินกับโหยวปินไปตลอดก็ไม่ได้ นางยังต้องไปทำงานที่หอสุรา
ทว่าอาสะใภ้ใหญ่เย่ก็กลัวว่าชิงเทียนจะรู้สึกหวาดหวั่นต่อหอสุรา จึงปรึกษากับชิงเทียนตั้งแต่คืนก่อน
“พรุ่งนี้ชิงเทียนอยากไปเรียนหนังสือที่อาจารย์เว่ย หรืออยากตามแม่ไปหอสุรา?”
ที่จริงชิงเทียนยังอยากอยู่ติดกับอาสะใภ้ใหญ่เย่ แต่เมื่อนึกว่าตนเองได้รับการช่วยเหลือมาหลายวันแล้ว อาจารย์เว่ยกับพี่ฉินก็ส่งคนมามอบข้าวของและแสดงความห่วงใย
นางขาดเรียนมาหลายวันแล้ว ดูท่าก็ควรกลับไปเรียนได้เสียที
จึงตอบว่า “เช่นนั้นข้าจะไปเรียนหนังสือ!”
กล่าวจบชิงเทียนก็รีบเอ่ยเสริมว่า “ยามเที่ยงให้ท่านพ่อมารับข้านะ!”
“ได้ พ่อจะไปรับเจ้า!” เย่เหล่าต้ารับปากเต็มคำ “รับรองว่าพอเจ้าออกมาก็จะเห็นพ่อทันที ดีหรือไม่?”
ชิงเทียนจึงค่อยวางใจ นางคล้องแขนอาสะใภ้ใหญ่เย่ไว้ ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา
วันรุ่งขึ้น หลังรับประทานอาหารเช้า เย่เหล่าต้ากับอาสะใภ้ใหญ่เย่พาชิงเทียนไปส่งที่จวนฉิน ทั้งยังเตรียมใจไว้แล้วว่านางอาจเปลี่ยนใจเมื่อใดก็ได้
โชคดีที่ชิงเทียนไม่ได้รู้สึกรังเกียจจวนฉิน หลังยืนยันอีกครั้งว่าเย่เหล่าต้าจะมารับด้วยตนเอง นางก็เดินตามคนเฝ้าประตูเข้าไป
วันนี้ฉินเฮ่อเซวียนมาถึงช้ากว่าปกติเล็กน้อย พอเดินเข้าประตูก็เห็นชิงเทียนนั่งอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ แกว่งเท้าเล็ก ๆ ไปมา
“ชิงเทียน เจ้าไม่เป็นไรแล้วใช่หรือไม่?” ฉินเฮ่อเซวียนก้าวฉับ ๆ เข้ามาข้างกายนาง พลางมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า