รุ่งเช้า หลังเพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ แม่นมเจียงก็สาวเท้าเดินออกไปอย่างเร่งร้อน
หญิงรับใช้ชั้นผู้น้อยที่กำลังกวาดลานอยู่นอกเรือนของฮูหยินฉินเห็นเข้าก็รีบยิ้มค้อมกายทักทาย “แม่นมเจียง อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ท่านรีบร้อนจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ?”
“คุณชายน้อยกำลังจะกลับมา ข้าจะไปรับที่ประตูชั้นใน”
ฉินเฮ่อเซวียนเพิ่งอายุสิบขวบ ยังไม่ถึงวัยแยกเรือนไปอยู่ตามลำพัง หลังกลับมาจึงถูกฮูหยินฉินจัดให้อยู่ในเรือนข้างติดกับเรือนของนาง นอกจากซงเทาที่เป็นบ่าวชายรับใช้แล้ว คนอื่น ๆ ที่คอยรับใช้ล้วนมาจากเรือนของฮูหยินฉินทั้งสิ้น
เจตนาเดิมของฮูหยินฉินย่อมเป็นเพราะรักและห่วงใยบุตร นางคิดว่าบุตรต้องลำบากอยู่ห่างจากตนมาหลายปี หากฉินเฮ่อเซวียนไม่ปฏิเสธ นางคงอยากให้บุตรย้ายมาอยู่ในเรือนของตนเสียด้วยซ้ำ
ทว่าในสายตาของบ่าวบางคนที่ไม่รู้ความจริง ความคิดเหล่านี้กลับกลายเป็นหลักฐานยืนยันว่าคุณชายน้อยไม่ได้รับความโปรดปราน
ก็ใช่ว่าพวกเขาจะคิดไปเองเสียทีเดียว
ประการแรก หลังแต่งเข้าตระกูลฉิน ฮูหยินฉินก็ให้กำเนิดบุตรชายสามคน
ฉินเฮ่อต้ง บุตรชายคนโต ปีนี้อายุสิบหก รอเพียงได้รับเลือกให้เข้ารับตำแหน่งขุนนางก็จะมีหน้าที่การงานเป็นหลักเป็นฐาน
ด้วยระดับความโปรดปรานที่ฉินซงอิ้นได้รับจากฮ่องเต้ในยามนี้ ทุกคนต่างรู้ว่าจุดเริ่มต้นในหน้าที่ขุนนางของฉินเฮ่อต้งย่อมไม่ต่ำต้อยเป็นแน่
ฉินเฮ่อเยว่ บุตรชายคนรอง ปีนี้อายุสิบสาม กำลังศึกษาอยู่ในสำนักศึกษากั๋วจื่อ ปกติได้รับคำชื่นชมจากทั้งอาจารย์และผู้บรรยายอยู่เสมอ (หมายเหตุ 1)
เมื่อมีคุณชายผู้โดดเด่นถึงสองคนเป็นดั่งหยกงามอยู่ก่อนแล้ว ความคาดหวังของทุกคนที่มีต่อฉินเฮ่อเซวียนย่อมสูงขึ้นตามไปด้วย
แม้หลังกลับจวนฉินเฮ่อเซวียนจะประพฤติตนอยู่ในกฎระเบียบ ไม่เคยทำผิดพลาดแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่เผยให้เห็นความสามารถโดดเด่นใด ๆ จึงถูกเปรียบเทียบจนด้อยกว่าได้ง่าย
แต่เมื่อเห็นแม่นมเจียงลงไปรับฉินเฮ่อเซวียนด้วยตนเอง ผู้คนทั้งหลายก็อดประเมินน้ำหนักของคุณชายน้อยเสียใหม่ไม่ได้
แม่นมเจียงเป็นคนที่ฮูหยินฉินไว้วางใจที่สุด ท่าทีของนางมักแทนความคิดของฮูหยินฉินได้