เมืองหลวง จวนรุ่ยชินอ๋อง
รุ่ยชินอ๋องเฝ้าอยู่ข้างเตียงชิงเทียนตลอดทั้งคืน
ขอบฟ้าเพิ่งเริ่มขาวรำไร พระชายารุ่ยชินอ๋องซึ่งคุกเข่าสวดภาวนาอยู่หน้าองค์พระมาตลอดคืนก็เดินเข้ามา
หลังเข้าห้อง นางไม่กล้าเข้าใกล้เตียงนัก จึงถามเสียงเบาจากที่ไกลว่า “ท่านอ๋อง อาการของชิงเทียนเป็นอย่างไรบ้าง?”
เพียงชั่วคืน รุ่ยชินอ๋องก็ซูบโทรมจนแทบจำไม่ได้ ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย คางมีตอหนวดเขียวครึ้ม
เขาจับจ้องชิงเทียนไม่ยอมละสายตา ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลและเวทนา
แม้อิงเจียหมิ่นจะมาถึง แต่อาการของชิงเทียนก็ยังไม่ดีขึ้น
ยาทั้งสองเทียบป้อนลงไปแล้ว ทว่าร่างของเด็กน้อยยังร้อนผ่าว ใบหน้าแดงก่ำ
บรรยากาศทั่วทั้งจวนรุ่ยชินอ๋องจึงตึงเครียดอย่างยิ่ง
แม้แต่ฮ่องเต้ยังส่งคนมาสอบถามอาการของชิงเทียน
ทว่าเด็กน้อยมีไข้สูงมาทั้งวันทั้งคืน ใบหน้าเล็ก ๆ ก็เริ่มซูบเซียวลงแล้ว
รุ่ยชินอ๋องนั่งไม่ติดอีกต่อไป จึงลุกขึ้นกล่าวว่า “ข้าจะไปเชิญพระอาจารย์เจ้าอาวาสแห่งวัดหวงเจวี๋ยมาดูอาการ!”
พระชายารุ่ยชินอ๋องได้ยินดังนั้น น้ำตาที่กลั้นเอาไว้มาตลอดก็ไหลลงมาในพริบตา
ถึงขั้นต้องเริ่มเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจแล้วหรือ?
ความเศร้าโศกมหาศาลพลันเอ่อท้นในใจ นางคงจะต้องสูญเสียลูกคนนี้ไปอีกครั้งกระมัง?
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาแล้ว ก็ไม่อาจข่มมันลงได้อีก
หลังส่งรุ่ยชินอ๋องออกไป พระชายารุ่ยชินอ๋องก็ค่อย ๆ เดินไปยังข้างเตียง
นางยื่นมืออุ้มชิงเทียนไว้ในอ้อมแขน แล้วแนบแก้มตนกับแก้มเล็ก ๆ ของเด็กน้อย
สัมผัสร้อนผ่าวส่งผ่านมาทันที
ไข้สูงถึงเพียงนี้ แม้แต่ผู้ใหญ่ยังยากจะทนไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชิงเทียนที่ยังเป็นเด็ก
น้ำตาของพระชายารุ่ยชินอ๋องไหลรินไม่ขาดสายอย่างห้ามไม่ได้
“ชิงเทียน รีบหายดีเถิด!
“แม่เพิ่งตามหาเจ้าจนพบ หากเจ้าเป็นอะไรไป แม่จะมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไร!
“หากโลกนี้รั้งเจ้าไว้ไม่ได้จริง ๆ ก็ให้แม่จากไปพร้อมกับเจ้าเถิด...”
อาสะใภ้ใหญ่เย่เข้ามาในห้องพอดี ได้ยินประโยคสุดท้ายเข้าก็ร้อนใจทันที
นางพุ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว แล้วแย่งชิงเทียนจากมือพระชายารุ่ยชินอ๋องมา ก่อนกล่าวเสียงเข้มว่า “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!