นอกด่าน ใต้เชิงภูเขาฉางไป๋
แม้ไข้สูงของเย่เหล่าต้าจะทุเลาลงบ้างแล้ว แต่อาการโดยรวมยังย่ำแย่อย่างยิ่ง
ข้อเท้าที่บาดเจ็บบวมเป่ง ไอเย็นเข้าสู่ปอดทำให้ไอไม่หยุด
ทุกครั้งที่ไออย่างรุนแรง ความเจ็บปวดก็แผ่ไปทั่วร่าง โดยเฉพาะบริเวณที่บาดเจ็บ
หลังหมอเฉียนเข้ามาจับชีพจรให้ เขาก็กล่าวว่า “โชคดีที่พื้นฐานร่างกายของเจ้าแข็งแรง หากเป็นคนอื่น ป่านนี้คงเอาชีวิตไม่รอดแล้ว
“แม้ไข้จะลดลงแล้ว แต่อาการของร่างกายยังย่ำแย่นัก คืนนี้อาจกลับมามีไข้ซ้ำได้
“ข้าจะปรับเทียบยาให้ เจ้ารีบดื่มยาเสียก่อน แล้วคอยสังเกตอาการ หากไข้ขึ้นอีกก็ให้เรียกข้าทันที
“หากไม่กลับมามีไข้อีกย่อมเป็นการดีที่สุด ในช่วงหลายวันนี้เจ้าต้องพักผ่อนให้ดี รอให้ร่างกายฟื้นตัว ห้ามตรากตรำหรือเดินทางอีก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถ้าแก่เฉิงก็รีบกล่าวว่า “ได้ หมอเฉียน ท่านวางใจเถิด ข้าจะคอยดูแลเขาเอง!”
ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้คนก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว ทั้งไข้ยังลดลงด้วย เถ้าแก่เฉิงจึงค่อนข้างเชื่อถือหมอเฉียนผู้นี้ ย่อมปฏิบัติตามคำกำชับของเขาอย่างเคร่งครัด
เย่เหล่าต้าแม้จะมุ่งมั่นทำงานหนัก แต่ก็มิใช่คนที่เห็นเงินสำคัญกว่าชีวิต
ที่เขาออกมาดิ้นรน ก็เพื่อให้คนในครอบครัวมีชีวิตที่ดียิ่งขึ้น มิใช่เอาชีวิตตนเข้าแลกจนคนในบ้านต้องเสียใจ
ยิ่งยามนี้เขารู้สึกไม่สบายอย่างแท้จริง หลังพูดคุยกับเถ้าแก่เฉิงเรื่องขากลับครู่หนึ่ง เขาก็อาศัยท่านลุงจินช่วยประคอง ดื่มโจ๊กไปเล็กน้อย กินยาแล้วนอนหลับไปอีกครั้ง