พี่หม่าจัดให้คนอื่น ๆ นั่งในห้องส่วนตัว สั่งน้ำชาและขนมพร้อมอาหารไว้แล้ว ครั้นเห็นเย่เหล่าซื่อยังไม่กลับมา จึงออกมาดูว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
พอเดินมาถึง เขาก็ได้ยินคำเหน็บแนมอันแฝงความเย้ยหยันของท่านอารองโจวเข้าพอดี
แม้ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้พูดคุยอะไรกัน แต่พี่หม่าผ่านโลกมามาก จึงคาดเดาเรื่องราวได้แทบไม่ผิด และสัมผัสได้ถึงความกระอักกระอ่วนของเย่เหล่าซื่อในยามนี้
เขาจึงก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่บิดามารดาตระกูลโจวจะทันเอ่ยปาก ก็ประสานมือกล่าวขึ้นก่อนว่า “อุ๊ย คิดไม่ถึงว่าจะได้พบท่านโจวกับฮูหยินโจวที่นี่ ข้าน้อยขอแสดงความยินดีกับท่านทั้งสองล่วงหน้า”
คำพูดของเขาทำเอาทุกคนงุนงงไปหมด
บิดาตระกูลโจวสับสนอยู่บ้าง แต่ก็ยังคำนับตอบก่อนถามว่า “ไม่ทราบว่าท่านเจ้าหน้าที่กล่าวแสดงความยินดีด้วยเรื่องใดหรือ?”
“ข้าน้อยมิกล้ารับคำเรียกว่าท่านเจ้าหน้าที่หรอกขอรับ!” พี่หม่ายิ้มพลางยืดตัวตรง “พวกท่านทั้งสองยังไม่ทราบหรือ? นายท่านเย่ของพวกเราสร้างความชอบอีกแล้ว
“ฮ่องเต้กับแม่ทัพใหญ่พระราชทานรางวัลตามความชอบ บัดนี้เขาได้เลื่อนจากจงโหวขั้นเจ็ดชั้นล่าง เป็นนายกองขั้นหกแล้ว
“ยามนี้นายท่านเย่มีคนอยู่ใต้บังคับบัญชากว่าสามร้อยคน ทั้งยังได้รับเบี้ยรายเดือนเพิ่มขึ้น และได้รางวัลเงินจากราชสำนักอีกด้วย
“วันนี้พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อฉลองให้นายท่านเย่!”
เมื่อบิดามารดาตระกูลโจวกับพี่ใหญ่โจวได้ยินเช่นนั้น สิ่งแรกที่แสดงออกกลับไม่ใช่ความยินดี หากแต่พากันมองเย่เหล่าซื่อด้วยความห่วงใย