“เหตุใดจึงเป็นพวกเขาสองคนเล่า?”
“พระราชทานรางวัลให้พวกเขาเรื่องใด?”
“มิใช่ว่ากำลังกล่าวถึงการปราบโจรหรือ?”
“พวกเขาสองคนเกี่ยวข้องอันใดกับการปราบโจร? มิใช่ใต้เท้าฉินนำคนไปปราบโจรหรือ?”
เสียงถกเถียงของชาวบ้านดังขึ้นอย่างอื้ออึงในทันที
หวังกว่างผิงรีบลุกขึ้น ใช้สองมือกดลงเป็นสัญญาณให้เงียบ แล้วกล่าวว่า “เงียบกันเสียที จะส่งเสียงเอะอะอันใด ฟังใต้เท้ามู่กล่าวให้จบก่อน”
“เมื่อวานนี้ ระหว่างทางกลับหมู่บ้าน เย่ชิ่งเฉินกับเย่ชิ่งอันได้พบกับกลุ่มหัวหน้าโจรป่าที่ก่อความเดือดร้อนในละแวกนี้มาโดยตลอด
“เวลานั้นแม้ข้าจะนำกำลังทหารอยู่ใกล้บริเวณนั้น ทว่าเห็นได้ชัดว่าโจรป่าอยู่ใกล้พวกเขามากกว่า
“ขณะที่พวกเราควบม้าเร่งรุดไปถึง เย่ชิ่งเฉิน พี่ใหญ่เย่ ได้ใช้ธนูล่าสัตว์ยิงโจรป่าบาดเจ็บต่อเนื่องถึงสามคน จึงขัดขวางความชั่วร้ายที่พวกมันคิดจะฆ่าคนชิงรถม้าไว้ได้
“หลังจากข้านำคนไปถึง พี่ใหญ่เย่กับพี่สี่เย่ก็ช่วยพวกเราต่อกรกับโจรป่าอยู่ตลอด ทั้งยังสร้างความดีความชอบที่มิอาจมองข้ามในการจับกุมพวกโจร
“หลังจากใต้เท้าฉินกลับเมืองหลวงในวันนี้ ก็รายงานวีรกรรมหาญกล้าของทั้งสองต่อฮ่องเต้ทั้งหมด
“ฮ่องเต้มีพระบัญชาให้พระราชทานรางวัลแก่ผู้กล้าทั้งสอง ใต้เท้าฉินจึงสั่งให้ข้าเร่งเดินทางมาที่นี่โดยไม่ชักช้า”
เมื่อได้ยินว่ารางวัลนี้มาจากพระโอษฐ์ของฮ่องเต้ หวังกว่างผิงก็เข่าอ่อน
เขามองเย่เหล่าต้ากับเย่เหล่าซื่อที่มีท่าทางเก้อเขินด้วยแววตาเลื่อมใส
คนทั้งสองนี้ ต่อไปก็จะเป็นผู้ที่ได้รับคำชมจากฮ่องเต้ด้วยพระองค์เองแล้ว
นางสองหวังที่ยืนอยู่ด้านล่างก็เข่าอ่อนเช่นกัน ทว่าเป็นเพราะตกใจกลัว
ตระกูลเย่นี่มีเรื่องชวนพิศวงอยู่จริงหรือไม่?
เหตุใดเรื่องดีทั้งหลายจึงตกไปอยู่กับบ้านพวกเขา?
จะทำอย่างไรดี นางเพิ่งล่วงเกินพวกเขาไปหยก ๆ พวกเขากลับได้รับคำชมจากฮ่องเต้เสียแล้ว หากวันหน้าพวกเขามาหาเรื่องนางขึ้นมาจะทำอย่างไร?
คนตระกูลหลิวเพิ่งกลับจากอำเภอเมื่อยามเย็น วันนี้พวกเขาไปสืบถามเรื่องคดีของหวังฟูกุ้ย
เสียเงินไปไม่น้อย กว่าจะได้พบตัว ทว่าหวังฟูกุ้ยกลับก้มหน้า พูดเพียงว่าตนสมควรได้รับโทษแล้ว