ขันทีวิ่งไปยังท้องพระโรงด้านหน้าเพื่อทูลรุ่ยชินอ๋องว่า คุณหนูชิงเทียนร้องไห้ตามหาเขา
เมื่อรุ่ยชินอ๋องได้ยินดังนั้น ไหนเลยจะนั่งนิ่งอยู่ได้ เขารีบลุกขึ้นทูลลาโอรสสวรรค์ แล้วตามขันทีออกไปทันที
พระชายารุ่ยชินอ๋องพาชิงเทียนนั่งรถประทับจากตำหนักฝ่ายในออกมา ก็เห็นรุ่ยชินอ๋องยืนรออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าร้อนใจ
พอเห็นรถประทับแล่นมา รุ่ยชินอ๋องก็สาวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ไม่รอให้ขันทีหยุดรถสนิทก็ยื่นมืออุ้มชิงเทียนลงมา
เมื่อมองดวงตาและจมูกน้อย ๆ ของชิงเทียนที่แดงเรื่อเพราะร้องไห้ รุ่ยชินอ๋องก็ปวดใจยิ่งนัก ทว่าในใจก็อดมีความหวานชื่นผุดขึ้นมาไม่ได้
ในที่สุดชิงเทียนก็มีใจให้เขาแล้ว ถึงกับร้องไห้ตามหาเขา
“ของล้ำค่าที่ทะนุถนอมเป็นอะไรไป คิดถึงท่านพ่อหรือ”
รุ่ยชินอ๋องเค้นกำลังทั้งหมดที่มี เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยมีมา
พระชายารุ่ยชินอ๋องชินกับภาพเช่นนี้อยู่บ้างแล้ว ทว่าขันทีหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยิน ต่างพากันขนลุกซู่
ตั้งแต่เล็กก็วิ่งเล่นไปทั่ววัง ครั้นเติบใหญ่ยังเป็นอ๋องสำราญที่แม้แต่ฮ่องเต้ก็ทรงควบคุมไม่ได้ ใครบ้างเคยได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้?
เกรงว่าแม้แต่พระชายารุ่ยชินอ๋องก็คงไม่เคยได้ยินกระมัง?
ดูท่าที่ฮองเฮาตรัสไว้จะไม่ผิด ยามนี้รุ่ยชินอ๋องกลายเป็นบิดาที่หลงธิดาจนหัวปักหัวปำไปแล้ว
คุณหนูชิงเทียนเพียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ก็ทำให้ทั้งฮองเฮาและสองสามีภรรยารุ่ยชินอ๋องพากันร้อนใจเป็นห่วง