เย่เหล่าซานวิ่งรวดเดียวกลับไปถึงโรงช่างไม้ ประคองหีบที่เมื่อครู่ทำให้ชิงเทียนสะดุดล้มขึ้นมาพินิจ หีบใบนี้ทำจากไม้ชนิดใดก็ไม่รู้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
จากนั้นเย่เหล่าซานก็หยิบสิ่วแกะสลักที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมาศึกษา
ทางด้านโรงหมอ หมอหลวงอิงจัดการบาดแผลจากการล้มของชิงเทียนเรียบร้อยแล้ว อาสะใภ้ใหญ่เย่จึงให้ชิงเทียนกลับไปพร้อมพระชายารุ่ยชินอ๋องก่อน
นางยังต้องไปเป็นเพื่อนยายเย่เพื่อหารือเรื่องทำเครื่องเรือนให้เย่เหล่าซื่อ อีกทั้งไม่กล้าพาชิงเทียนติดตัวไปด้วยอีก เพราะกังวลว่าทางโรงช่างไม้มีข้าวของมากมายและระเกะระกะ หากเด็กได้รับบาดเจ็บขึ้นมาอีกคงไม่ดีแน่
ขณะที่ชิงเทียนถูกพระชายารุ่ยชินอ๋องอุ้มเดินออกไป นางยังอดหันกลับมาบอกอาสะใภ้ใหญ่เย่ไม่ได้ว่า “ท่านแม่ คืนนี้อย่าลืมมารับข้านะ!”
“ได้ แม่จำไว้แล้ว เจ้ารีบกลับไปกับพระชายาเถิด!”
เมื่อได้รับคำตอบที่แน่ชัด ชิงเทียนจึงยอมเดินตามพระชายารุ่ยชินอ๋องไปแต่โดยดี
ยายเย่กับอาสะใภ้ใหญ่เย่กลับมาที่โรงช่างไม้อีกครั้ง จึงพบว่าเย่เหล่าซานรื้อหีบที่ทำให้ชิงเทียนสะดุดเมื่อครู่ออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้ว ยามนี้เขากำลังใช้สิ่วแทงไปแทงมาบนหีบอยู่!
ยายเย่เอ่ยอย่างจนใจว่า “เหล่าซาน ต่อให้หีบนี่ทำให้ชิงเทียนสะดุดล้ม เจ้าก็ไม่เห็นต้องระบายอารมณ์ถึงเพียงนี้กระมัง?
“ดูสิ หีบดี ๆ ใบหนึ่งถูกเจ้าทำเสียจนเป็นสภาพใดแล้ว!