เย่เหล่าซื่อเท้านี้แม้ไม่ได้ลงแรงเต็มที่ แต่จะใช้จัดการนางหลิวก็เหลือเฟือแล้ว
นางหลิวร้องโอ้ยเสียงหนึ่ง ถูกเขาถีบจนก้นกระแทกพื้นนั่งลง แล้วก็ตบพื้นร่ำไห้ทันที
“ช่างไร้ซึ่งฟ้าดินนัก แดดส่องขนาดนี้ยังมารังแกพวกแม่ลูกกำพร้าเช่นนี้หรือ—”
นางหลิวนึกถึงเนื้อเก้งนั้นแล้วก็อดน้ำลายไหลไม่ได้ ตั้งใจว่าวันนี้จะอาละวาดให้ถึงที่สุด อย่างน้อยก็ต้องงัดเอาเก้งครึ่งตัวกลับไปให้ได้
เก้งตัวนี้แต่แรกก็ไม่ใช่ของที่มีเจ้าของ หากไม่ใช่เพราะคนตระกูลเย่จู่ ๆ เร่งแซงขึ้นมา มันก็ต้องชนเข้ากับเกวียนของตนแน่นอน
หากเป็นเช่นนั้น เก้งทั้งตัวก็เป็นของครอบครัวตนทั้งสิ้น
ยามนี้ตนขอเพียงครึ่งตัว ก็ถือว่าสุภาพเหลือเกินแล้ว!
ใครจะรู้ว่าเพิ่งจะเริ่มตั้งท่า ก็ได้ยินเสียงยายเย่นั่งอยู่บนเกวียนส่งเสียงเย็นชา “เจ้าก็ไม่ต้องเอา”]“แม่ลูกกำพร้า”“]”มาห้อยปากทุกวันนัก ข้าก็เป็นแม่หม้ายเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
“ก่อนจะอาละวาดก็คิดให้รอบคอบเสียก่อน บัดนี้อยู่กลางป่ากลางเขาไม่เห็นบ้านเห็นเมือง
“หากถูกจับกดลงไปรุมสักชุดหนึ่ง ก็ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก!”
นางหลิวถูกคำพูดนี้ทำให้ตกใจ เสียงร้องที่ยืดยาวก็ขาดห้วนลงทันที หันหน้ามองซ้ายมองขวา ไม่อย่างนั้นหรือ!
ที่แห่งนี้ถึงแม้จะเป็นทางหลวงใหญ่ แต่สองข้างทางก็เป็นภูเขาและป่าไม้ สายตาที่กวาดมองไปก็ไม่เห็นร่องรอยของเรือนใครทั้งสิ้น
ไม่เช่นนั้น ก็คงไม่มีเก้งวิ่งพรวดออกมาฉันใดไม่ใช่หรือ?
บนทางหลวงใหญ่ก็ไม่มีผู้คนหรือเกวียนม้าผ่านไปมา
นางหลิวยามนี้เริ่มบังเกิดความหวาดหวั่นในใจ
แล้วมองดูตระกูลเย่ เย่เหล่าต้าและเย่เหล่าซื่อ คนหนึ่งสูงใหญ่กำยำ อีกคนหนุ่มแน่นพละกำลังแข็งแกร่ง
แล้วมองดูฝ่ายตนเอง ฝ่ายตนก็มีเพียงหวังต้าหูที่เป็นชาย เพียงแต่สมองก็ไม่ค่อยจะดีนัก
สู้ก็สู้ไม่ได้เป็นแน่
คิดมาถึงตรงนี้ เหงื่อของนางหลิวก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
หากถูกเย่เหล่าต้ากับเย่เหล่าซื่อลากเข้าไปในป่ารุมสักชุดหนึ่ง ครานั้นก็คงร้องเรียกฟ้าฟ้าไม่ยิน ร้องเรียกดินดินไม่ยอม
หากเป็นคนอื่น ยามนี้คงเขินอายจนอยากจะหาซอกหาช่องมุดหนีไปให้พ้น ๆ แล้ว
แต่นางหลิวเป็นใครกัน ยังไม่รู้จักคำว่าอับอายขายหน้าเลยด้วยซ้ำ