รุ่ยชินอ๋องพาชิงเทียนกลับโรงเตี๊ยมโดยตรง
เมื่อครู่นี้ชิงเทียนถูกทำให้ตกใจในโพรงเหมือง ครั้นพ้นจากสถานที่นั้นและไม่เห็นซ่านเหล่าต้าแล้ว นางก็คลายความหวาดกลัวลงอย่างรวดเร็ว ถึงขั้นคิดจะปิดบังเรื่องนี้จากรุ่ยชินอ๋อง
“ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นไร เมื่อครู่ข้าเพียงเดินเข้าไปในโพรงเหมืองกะทันหัน ข้างในมืดสนิท จู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามา ข้าจึงตกใจเท่านั้น”
รุ่ยชินอ๋องขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน คิดในใจว่าเมื่อก่อนสองสามีภรรยาซ่านเหล่าต้าปฏิบัติต่อชิงเทียนไม่ดีถึงเพียงนั้น เหตุใดนางยังช่วยพูดแทนพวกเขาอีก?
เด็กคนนี้ดีไปเสียทุกด้าน เพียงแต่ใจอ่อนเกินไป
ใจอ่อนกับคนดีย่อมไม่มีปัญหา แต่ใจอ่อนกับคนเลวด้วย ย่อมไม่ใช่เรื่องดีนัก
ทว่ายามนี้ยังไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้
รุ่ยชินอ๋องสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของฉินเฮ่อเซวียนมานานแล้ว และรู้ว่าอีกฝ่ายพาคนไปจับสองสามีภรรยาตระกูลซ่านแล้ว เขาจึงอยู่ที่โรงเตี๊ยมคอยอยู่เป็นเพื่อนชิงเทียนอย่างตั้งใจ
กว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น ฉินเฮ่อเซวียนจึงกลับมาจากข้างนอก
ยามก้าวเข้าประตู ใบหน้าของเขายังคงเปี่ยมโทสะ ทว่าพอเห็นชิงเทียน โทสะทั้งหมดก็ถูกซ่อนไว้ทันที
“พี่ฉินไปทำอะไรมาหรือ เหตุใดเพิ่งกลับมา?” ชิงเทียนยืนอยู่ข้างราวระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยม ชะโงกหน้ามองเขาพลางถาม
ฉินเฮ่อเซวียนชูห่อกระดาษน้ำมันในมือขึ้นทันที “ข้าได้ยินว่าที่ในเมืองมีเนื้อลาห้าสมุนไพรขาย จึงตั้งใจซื้อกลับมาให้ทุกคนลองชิม ดูว่าอร่อยเท่าฝีมือมารดาของเจ้าหรือไม่”
พอชิงเทียนได้ยินก็ยินดีขึ้นมาจริง ๆ นางเดินลงบันไดพลางกล่าว “จนถึงบัดนี้ข้ายังจำรสชาติเนื้อลาห้าสมุนไพรที่ท่านแม่ทำให้กินครั้งแรกได้อยู่เลย
“เพราะฉะนั้นภายหลังพอได้ยินคนพูดว่า เนื้อมังกรบนสวรรค์ เนื้อลาบนพื้นดิน ข้าก็คิดว่าพูดได้ดีจริง ๆ”
เมื่อเห็นชิงเทียนลงมา ฉินเฮ่อเซวียนก็เปิดห่อกระดาษน้ำมัน วางไว้บนโต๊ะ แล้วหยิบตะเกียบส่งให้นาง
ชิงเทียนคีบขึ้นมาชิมคำหนึ่ง ก่อนพูดอู้อี้ “แม้จะไม่อร่อยเท่าฝีมือท่านแม่ แต่รสชาติก็นับว่าไม่เลว
“พี่ฉินลองชิมด้วยสิ ข้าจะขึ้นไปเรียกท่านพ่อให้ลงมากินด้วยกัน”