หลังผ่านพ้นเทศกาลปีใหม่ งานมงคลสมรสของเย่เหล่าซื่อกับแม่นางโจวก็ถูกจัดเตรียมขึ้นตามกำหนด
แม้จะซื้อเรือนในเมืองหลวงไว้แล้ว ทว่าเรือนในเมืองย่อมคับแคบกว่าเรือนใหม่ที่บ้านเกิด ในท้ายที่สุดจึงตัดสินใจจัดพิธีสมรสที่หมู่บ้านหรงซี
เมื่อหาผู้มาคำนวณวันมงคลเรียบร้อยแล้ว เช้าตรู่วันนั้น เย่เหล่าซื่อก็พาเหล่าสหายร่วมงานจากองครักษ์อวี้หลินไปยังตระกูลโจวเพื่อรับเจ้าสาว
แม่นางโจวให้พี่ชายแบกออกจากประตูบ้าน ก่อนจะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว
ขบวนส่งตัวเจ้าสาวยังไม่ทันออกเดินทาง ขอบตาของบิดามารดาตระกูลโจวก็แดงก่ำแล้ว
“พ่อตาแม่ยายโปรดวางใจ ข้าผู้น้อยจะดูแลนางเป็นอย่างดี”
เมื่อได้ยินเย่เหล่าซื่อกล่าวเช่นนี้ อีกทั้งนึกถึงเรือนใหม่ในเมืองหลวงของพวกเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านตน ต่อไปก็ยังไปมาหาสู่กันได้บ่อยครั้ง มารดาของแม่นางโจวจึงค่อยรู้สึกดีขึ้น และเช็ดน้ำตาจนหยุดร้องไห้
สินเดิมที่ตระกูลโจวเตรียมให้แม่นางโจวนั้นมีไม่น้อยจริง ๆ
เย่เหล่าซื่อขี่ม้านำอยู่หน้าสุด ด้านหลังมีเกี้ยวเจ้าสาว ตามด้วยขบวนหามสินเดิมที่ทอดยาวจนมองไม่เห็นปลายแถว
เมื่อพ้นประตูเมือง ทุกคนพร้อมเกี้ยวเจ้าสาวและสินเดิมก็ขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว
มิฉะนั้น หากเดินทางกันเช่นนี้ ต่อให้ถึงค่ำก็อาจยังไปไม่ถึงหมู่บ้านหรงซี
ใกล้เที่ยง ขบวนรถก็มาถึงปากหมู่บ้านแล้ว ทุกคนจึงลงจากรถอีกครั้ง ผู้ที่ต้องนั่งเกี้ยวก็ขึ้นเกี้ยว ผู้ที่ต้องหามสินเดิมก็ยกหาม ส่วนฆ้องกลองและเครื่องดนตรีก็บรรเลงขึ้น ทั้งเป่าและตีอย่างครึกครื้น ก่อนเคลื่อนเข้าสู่หมู่บ้านอย่างเอิกเกริก