ได้ยินชิงเทียนพูดเช่นนั้น นางกั๋ว ผู้ซึ่งอ้างว่าปวดท้องจนล้างผักไม่ได้ ก็วิ่งออกจากเรือนเป็นคนแรก
เห็นกวางตัวโตที่เย่เหล่าต้าแบกไว้บนบ่า น้ำลายของนางกั๋วแทบจะไหลออกมา
กลิ่นหอมของเนื้อกวางที่อาสะใภ้ใหญ่เย่เคยทำเมื่อคราวก่อน ยังคงตราตรึงใจนางจนถึงทุกวันนี้
แต่ความสนใจของนางก็เปลี่ยนจากความอยากกินเนื้อ ไปตกอยู่ที่ขนของกวางดาวอันลื่นเป็นมันในไม่ช้า
ระหว่างทางอพยพหนีภัยครั้งก่อน ลูกกวางดาวที่เย่เหล่าต้าจับได้นั้น ขาพิการและถูกแม่ทอดทิ้ง
ดังนั้นตอนที่ถูกจับได้จึงซูบผอมและโทรมมาก ขนก็แห้งกรอบเหลืองซีด ด้วยเหตุนี้ตอนนั้นจึงไม่ได้เก็บไว้
แต่กวางตัวที่เย่เหล่าต้าแบกกลับมาในวันนี้ กลับแตกต่างออกไป
กวางตัวนี้อยู่ในวัยแข็งแรง ใช้เวลาทั้งฤดูใบไม้ร่วงสะสมไขมันเพื่อเตรียมตัวข้ามฤดูหนาว
ดังนั้นทั้งตัวจึงอ้วนพี มีเนื้อมีหนัง และขนก็ดูนุ่มลื่นเป็นพิเศษ ประกายในแสงอาทิตย์ดั่งแพรผ้า
นางกั๋วกลืนน้ำลายอย่างแรง มือซ้ายยันเอวด้านหลัง มือขวาลูบหน้าท้องน้อยของตน พยายามยืดอกเดินเข้าไปข้างหน้า ทั้งที่ท้องยังไม่ทันจะได้รูป
“ลูกเอ๋ย รีบดูเร็ว ลุงใหญ่ล่ากวางดาวมาได้ หนังกวางตัวนี้น่ะ เอาไปทำที่นอนเล็กๆ ให้เจ้าได้พอดี เจ้าจะได้ไม่ต้องกลัวหนาวในฤดูหนาวแล้ว”
นางกั๋วพูดจบก็เงยหน้าขึ้นยิ้มมองเย่เหล่าต้า
ยามอยู่บ้านเกิด นางสังเกตมานานแล้ว
เย่เหล่าต้ากับภรรยาไม่มีลูก จึงรักลูกของน้องชายเหมือนลูกของตัวเอง ไม่เพียงแต่ชอบเอาของกินดีๆ ให้เด็กๆ เท่านั้น เวลาปกติก็ไม่เคยกั๊กของใช้เสื้อผ้า บางครั้งยังตามใจยิ่งกว่าพ่อแม่แท้ๆ เสียด้วยซ้ำ
นางกั๋วก็เข้าใจเรื่องนี้ดี อย่างไรเสียทั้งคู่ก็ไม่มีลูก ต่อไปก็ต้องพึ่งพาหลานชายดูแลยามแก่เฒ่า การเริ่มสร้างความสัมพันธ์กับเด็กๆ ตั้งแต่ตอนนี้จึงเป็นเรื่องปกติ
นางกั๋วไม่ได้รู้สึกอิจฉาริษยา เพราะหากทั้งคู่ดีกับลูกของน้องชายคนที่สองและคนที่สาม ต่อไปก็ย่อมดีกับลูกของตนเองเช่นกัน
ดังนั้นเมื่อเห็นเย่เหล่าต้าแบกกวางดาวกลับมา สิ่งแรกที่นางคิดคือต้องรีบแย่งชิงความดีความชอบต่อหน้าน้องสะใภ้คนที่สองและสาม เพื่อให้ได้ผลประโยชน์สำหรับลูกชายที่ยังไม่คลอดของตน