“หรือว่าเราจะเก็บข้าวของแล้วกลับกันเลยดี?” เย่เหล่าต้าเสนอ “มื้อกลางวันกินข้างนอก ซื้อของเสร็จก็กลับบ้านทันที”
“เช่นนั้นก็ดี ข้าจะไปบอกลาเจียงหยวนไว เจ้ารีบเก็บข้าวของเถิด” อาสะใภ้ใหญ่เย่ออกไปแล้วตรงไปยังบ้านฝั่งตรงข้าม บอกเรื่องนี้แก่อาสะใภ้สามเย่
อาสะใภ้สามเย่คิดถึงเด็ก ๆ ที่บ้าน อยากกลับไปนานแล้ว
แต่ประการแรก นางรู้ว่าอาสะใภ้ใหญ่เย่ยังมีธุระ จึงกระดากใจไม่กล้าเอ่ยปาก ประการที่สอง หากกลับไปเองก็อดกังวลเรื่องความปลอดภัยไม่ได้ จึงยังไม่พูดออกมาเสียที
ครั้นได้ยินอาสะใภ้ใหญ่เย่บอกว่าจะกลับบ้าน นางก็รีบรับคำทันที
“ก่อนกลับ เจ้าไม่ไปดูเหล่าซานสักหน่อยหรือ?” อาสะใภ้ใหญ่เย่ถาม
“ใช่ ต้องไปสักเที่ยว” อาสะใภ้สามเย่ตบหน้าผากตนเองพลางเอ่ย
ที่นางจะไปหาเย่เหล่าซานนั้นไม่ใช่เพราะคิดถึงเขา แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าไม้ต่อบล็อกที่ให้เย่เหล่าซานทำให้ชิงเทียนน่าจะไปรับกลับมาได้แล้ว
“เจ้าเก็บของไปก่อน อีกสักครู่พวกเราจะออกไปเช่ารถ ส่งเจ้าไปโรงช่างไม้ก่อน ข้ากับพี่ใหญ่ของเจ้ายังอยากซื้อของอีกสักหน่อย”
เย่เหล่าต้าได้ยินจากบ้านฝั่งตรงข้ามก็วางของในมือลง เดินเข้ามาเอ่ยว่า “ข้าว่าเราซื้อล่อสักตัว แล้วซื้อรถม้าสักคันไปเลยดีกว่า
“ที่บ้านไม่มีสัตว์ใหญ่ไว้ใช้งาน สุดท้ายก็ไม่สะดวก จะเที่ยวไปขอยืมบ้านอื่นอยู่เรื่อยได้อย่างไร!”
คำพูดของเย่เหล่าต้าทำให้อาสะใภ้ใหญ่เย่เริ่มคล้อยตาม อีกเดือนกว่า ๆ หลังจากนี้นางยังต้องไปรับทำโต๊ะจีนตามที่ต่าง ๆ หากไม่มีรถล่อก็ไม่สะดวกจริง ๆ
“ก็ดี” อาสะใภ้ใหญ่เย่พยักหน้า “เช่นนั้นเราไปรับเหล่าซานที่โรงช่างไม้ แล้วค่อยไปดูด้วยกัน เรื่องรถม้าอะไรพวกนี้เขารู้ดีกว่าพวกเรา หากซื้อมาแล้วใช้ไม่ถนัด กลับไปจะกลุ้มใจเปล่า ๆ”
“ได้ พอดีจะได้กินข้าวข้างนอกด้วยกัน แล้วค่อยส่งเหล่าซานกลับไป” เย่เหล่าต้าพยักหน้ารัว
“เช่นนั้นเจ้ารีบเก็บของ ข้าจะไปลาเจียงหยวนไว”
อาสะใภ้ใหญ่เย่ไปไม่นานก็กลับมา เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าด้านหลังนางยังมีผู้อาวุโสเฉินกับผู้ติดตามอีกสองคนตามมาด้วย
ผู้ติดตามของผู้อาวุโสเฉินมีสองคน คนหนึ่งอายุมาก อีกคนอายุน้อย
คนที่อายุมากเป็นชายร่างใหญ่หน้าดำ ดูท่าอายุสี่สิบกว่าแล้ว ชื่อสือเหลย